การทำงานครั้งนี้มักจะมีคนอื่นๆ ถามกันบอยว่า "ทำไม่ถึงเลือก"ไปสอนนักโทษในคุกละไม่ไปสอนตามโรงเรียนจะได้ประโยชน์กว่า" คำถามนี้ถูกถามวันที่ผมจะไปสอนพอดี วันนั้นผมตอบเขาไม่ได้ครับแค่บอกไปว่าอยากเข้าไปดูว่าข้างในนั้นเป็นยังไง แต่พอกลับมาจากการไปสอนวันนั้นกลับทำให้ผมได้คำตอบที่เรียกได้ว่า..ใครถามมา..เราตอบไป  ....
     ในชีวิตของเราทุกคนนั้นยอมไม่มีใครที่ไม่เคยทำในสิ่งที่ไม่ดี และก็ไม่มีใครที่ไม่เคยทำในสิ่งที่ดี รวมทั้งตัวของผมเอง  อยู่ที่ว่ามันไม่สามารถกลับไปแก้ไขในสิ่งที่ทำไปแล้วได้ อยู่ที่ว่าสังคมจะตระหนักในการกระทำนั้นอย่างไร และจะช่วยเหลือคนเหล่านั้นอย่างไร ก็เหมือนกับโลกของเราที่มักมีอยู่ 2ด้าน คือ  ดี-ชั้ว ขาว-ดำ กลางวัน-กลางคืน ก็เช่นเดียวกับผมเรากับการทำงานครั้งนี้ ก็คือ จะเป็นมือที่คอยพยุงคนที่หกล้มไว้ให้ยึดจับสามารถลุกขึ้นมาได้ และจะเป็นดวงไฟที่จะค่อยให้แสงสว่างในยามที่มืดมิดเพื่อให้สามาสรถมองเห็นหนทางที่จะก้างเดิน หากสังคมให้อภัยกับคนที่สำนึกผิด และให้โอกาสที่ดีๆ เราจะได้เห็นคนเหล่านั้นกลับออกมาอย่างคนที่มีคุณภาพ เป็นกำลังของสังคมในการพัฒนาชาติและพัฒนาประเทศ และเป็นคนดีของสังคมได้