สวัสดีค่ะ...

กำลังรออ่านบทความอยู่เลยทีเีดียว...บางครั้งหากคิดว่าชีวิตเราเป็นดั่งก้อนหินก็ดี...ตรงที่ไม่ต้องรับรู้ความเป็นไปของจิตใจ...แต่หากอีกแง่มุม การไม่รู้รสสัมผัสเสียเลย ก็คงไม่มีรสชาติไม่ใช่ธรรมชาติที่เป็นไปของมนุษย์...ให้ใจนั้นแกร่งและหนักแน่น ดังก้อนหินในบางเวลาที่ควรแกร่ง...ให้นอบน้อนอ่อนตามอย่างต้นอ้อ ในบางครั้ง เมื่อต้องกระแสลมแรง..."ยืดหยุ่นกับชีวิต" จึงจะดี

ขอบพระคุณมากค่ะสำหรับบทความ...ให้ได้คิดตามกระแสธรรมชาติ