อาจารย์แสวงครับ

ผมคิดว่าบางครั้ง เราก็มองตัวเองออกอยู่เหมือนกัน แต่ว่าการจะตัดสินใจทำอะไรส่วนใหญ่จะขัดแย้งกับความเป็นจริงตลอด เพราะเงื่อนไขมันมีมาก มากจนไม่รู้ว่าจะค้นหาตัวเองไปทำไม เมื่อคิดได้ แต่นำมาสู่การปฏิบัติยาก(เพราะอาจทำให้มันยากเองก็ได้)  การคิดเชิงระบบก็เช่นกัน มันกลายเป็นแค่ความฝัน หรือความนึกคิด จินตนาการเอาเอง ความเป็นจริงมันมีอะไรซับซ้อน (เพราะอาจทำให้มันซับซ้อนเองก็ได้) อีกแหล่ะ   อย่างไรก็ตามแนวคิดการรู้จักตนเอง และเรียนรู้เข้าใจจากคนรอบข้าง ก็ยังเป็นเรื่องจิตใจ สูง ต่ำอยู่ที่การกระทำด้วย (ไม่ใช่แต่คิด) อย่างที่อาจารย์กล่าวไว้  โดยความเข้าใจของผม KM ธรรมชาติที่อาจารย์ได้บันทึกไว้ น่าจะเป็นการพัฒนาทาง "จิตใจ" แท้จริงพิสูจน์ได้อย่างไร? ผมคิดว่าตัวชี้วัดน่าจะเป็นคน สังคมรอบข้าง ว่ามีปฏิกิริยาต่อกัน สัมพันธ์ในรูปแบบใด  อย่างน้อยๆก็น่าจะมีคำนี้นะ "ความรักต่อกัน" อาจารย์ว่ามั๊ยครับ

เป็นสุขในวันแห่งความรักนะครับ (แต่น่าจะดีถ้ารักกันน้อยๆแต่รักนานๆอย่างที่ คุณลุงสายัณต์ สัญญา กล่าวไว้ก็น่าจะดี)