สวัสดีค่ะคุณนาง...มณีวรรณ
ขอบคุณมากนะคะ สำหรับการติดตาม...ความคิดเรื่อยเปี่อยของคนไม่มีราก...
ทั้ง ๆ ที่เป็นวันทำงาน...
งานรักษาพยาบาลเป็นงานที่ต้องอาศัย...ใจที่เสียสละอย่างแท้จริงค่ะ
อ่านที่คอมเม้นท์แล้วให้ได้ยิ้ม ๆ อยู่นานค่ะ ... เหมือนได้คุยกับคนถูกคอถูกใจ...ใช่เลยค่ะ
....โดยเฉพาะเมื่อต้องทำในสิ่งที่เราไม่ชอบ แต่..นั่นแหละหลายๆครั้งเราก็ต้องทำสิ่งที่ไม่อยากทำ และ...หลายครั้งเราก็หาวิธีหลีกเลี่ยง...แล้วเราก็รู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก ตอนนี้เราก็หาจุดที่ลงตัวให้กับตนเองได้....
คนไม่มีรากคิดว่า...หากเรากล้าหาญพอที่จะยอมรับความรู้สึกแท้ ๆ ของเราได้ล่ะก็...เราจะมีความสุขมากขึ้นค่ะ เพราะไม่ต้องคอยกังวลกับการยอมรับหรือไม่ยอมรับของคนอื่นๆ ...
เมื่อเราไม่ได้ทำสิ่งที่คนอื่นต้องเดือดร้อนกับเราแล้ว...หากใจรักและคิดว่า...อยากทำ ก็ทำเถิด...ดีทั้งนั้นค่ะ
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
