ขำ ขำ
แม่แรงชื่อจันทรรัตน์ แรงน้อยค่ะ ครูบา แต่บางทีไปอยู่จุดหรือจังหวะ ที่ลงตัวแรงส่งเลยเยอะ....ที่เป็นบ่อยกว่าคือ ชอบเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงค่ะ...เผลอๆ ลืมตัว เอาไม้จิ้มฟันไปงัดไม้ซุงที่เขาล่ามโซ่ไว้แน่นหนา...แล้วจะไปเหลืออะไร้....
แต่พูดจริงๆนะคะ...ว่าโชคดีสุด สุด ที่ตอนไม้จิ้มฟันหลุด มีเบาะครูบากับอาจารย์แสวงรับไว้ เลยแค่ร้าวๆ ...(รานใจ)....อิอิ.....
- ผมเข้าใจคนที่อยู่ในระบบ ว่าอยู่ในวัฒนธรรมอะไร เต็มไปด้วยขยะ(แขยง) เป็นครั้งคราว และตอดนิดตอดหน่อย ทำให้หงุดหงิด
- นำไปสู่ความอ่อนเพลียทางอารมร์และความรู้สึกชำรุด
- จินตนาการบูด เกิดเซ็ง! ช่างหัวมัน.??
- เรามีปัญหาภาวะผู้นำในองค์กร เป็นทุกแห่งทุกที่ โง่! แต่มีอำนาจนี่ทำลายบ้านเมืองมาเยอะแล้ว จะยิงปืนใหญ่แต่ละตูมต้องวิ่งมาขออนุญาต กลัวว่านางสนมจะขวัญผวา ..สุดท้ายก็เสียกรุง
- ประวัติศาสตร์มันบอกว่าถ้าผู้นำหน่อมแน้ม บ้านนั้นเมืองนั้นต้องจ่ายค่าโง่ราคาแพงที่แสนเจ็บปวด
- ข้อเสนอแนะ..ต้องหันมาทำงานอิงระบบ
- ซึ่งจะเสนอในคราวต่อไป
- ตอนนี้อยู่ในช่วงหวานแหว๋ว ก็ต้องหวานเจี๊ยบไปก่อน ทั้งๆเขาบอกว่า "หวานเป็นลม ขมเป็นยา" ก็ไม่ค่อยจะเชื่อกัน
- อาจารย์อ่านตรงนี้แล้ว คงขึ้นแม่แรงได้ตามปกติ เพี้ยง! ขอให้เป็นเช่นนั้นเถอะ