เป็นพยาบาลวิสัญญีเราก็เพิ่งเรียนจบจากวพบ.มาแล้วก็ทำงานในโรงพยาบาลของรัฐมา1ปีที่ไม่เกี่ยวกับการดมยามาก่อนเลย

(พูดง่ายมีประสบการณ์การทำงานมาแค่ 1 ปี)แล้วก็มาเรียนดมยา1ปี

1ปีที่เรียนก็ต้องอดทนค่ะ ขยันสุดโต่งเป็นเพราะเป็นเนื้อหาวิชาแพทย์บางส่วนผสมเนื้อหาวิชาพยาบาลและบทบาทของพยาบาล เตรียมตัวก่อนการมาปฏิบัติงานทุกวันอ่านหนังสือตลอดไม่มีว่าง เนื่องจากเป็นการเรียนรู้ที่เราต้องพร้อม และตื่นตัวอยู่ตลอดเพราะชีวิตผู้ป่วยอยู่กับผลที่เราทำทั้งนั้น...

ถ้าถามว่ายากไหม?? ก็แล้วแต่คนนะบางคนก็บอกว่ายาก โหด บางคนก็บอกว่าถ้าตั้งใจ มันก็ไม่มีอะไรที่ยากเกินไป

แล้วแต่จะคิดเห็นละกันค่ะ

บางคนที่บอกว่ายากก็เพราะเป็นด้านที่เราต้องเริ่มเรียนรู้ใหม่ๆตั้งแต่การเริ่มต้นสู่การเตรียมผู้ป่วยตลอดจนเครื่องมือที่ไม่ได้เห็นกันบ่อยๆ ยาที่ใช้ก็ไม่ได้มีทั่วไป แล้วลำดับการนำสู่การสลบก็ไม่ได้เห็นทั่วๆไปตามward

บอกตามตรงว่าการทำงานในหน่วยงานนี้ต้องอดทนเอาใจใส่การทำงานตลอดต้องมีความรับผิดชอบเพิ่มขึ้นตามระดับความสามารถที่เพิ่มขึ้นนะคะ

ส่วนเรื่องของการทำงานภาคปฏิบัติอาจดูเหมือนสบาย ถ้าเปรียบเทียบกับการทำงานที่wardต่างๆจุดนี้ภายนอกคนทั่วไปอาจไม่รู้ว่าวันๆ เขาทำอะไรกันเพราะเป็นจุดที่เหมือนปิดทองหลังพระ ผู้ป่วยหลับไปแล้วไม่รูหรอกค่ะว่าเราดูแลอะไร อย่างไร สัญญาณชีพเท่าไหร่ เสียเลือดไปเท่าไหร่ ได้สารน้ำไปเท่าไหร่ พอไหม ?? ปัสสาวะออกรึป่าว และตื่นจากยาสลบจะปวดมากไหม จะต้องดูแลอย่างไร และผลจากการดมยามีผลข้างเคียงอะไรรึป่าว??

นี่คือบทบาทของการเรียนวิสัญญี (ดมยาสลบ) ที่เรารับผิดชอบอยู่ทุกๆวันถึงแม้ว่าจะอยู่กับที่ ที่หัวเตียง / ข้างๆตัวผู้ป่วยก็เถอะค่ะเรามีบทบาทในห้องผ่าตัดที่ชัดเจน ดูแลอย่างใกล้ชิด ใช้ความรู้ที่ได้รับการอบรมมาปฏิบัติงาน

คุ้มค่าค่ะที่ได้เรียนดมยามา ผ่านอารมณ์สุข-ทุกข์-เหงา-เศร้า-และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้าสู่เนื้องานของเรา อยากให้ทุกคนได้รู้จักวิสัญญีฯมากขึ้นไม่ได้ขู่ถึงความยากลำบาก และ ความเหน็ดเหนื่อยแต่บางคนอาจไม่รู้ถึงหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบของวิสัญญี

ทุกวันนี้ทำงานด้วยความตั้งใจเอาใจใส่ แลพัฒนาตนเองอยู่เสมอ ตั้งใจดูแลผู้ป่วยให้ได้รับความปลอดภัยหลังการผ่าตัด และไม่มีเหตุอื่นใดๆก็ทำให้ยิ้มทั้งน้ำตาได้ทุกๆวัน ค่ะ...