บันทึกนี้พี่เขียนตอนที่เกิดความรู้สึกท้อแท้ หมดกำลังใจ

คงจำได้ตอนที่พี่โดนเรียกเงินคืน จากการทำโครงการ

และเป็นโครงการที่ตั้งใจให้เป็นประโยชน์กับผู้เรียน

กิจกรรมปัจฉิมนิเทศที่เราช่วยกันคิดและทำให้ผู้เรียน

ตอนนั้นมีความรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเลย

และเกิดความรู้สึกว่าไม่อยากคิดทำอะไรอีกแล้ว

คิดว่าต่อไปนี้จะทำกิจกรรมเหมือนเดิมๆที่เป็นมา๑๐กว่าปีที่แล้ว

แต่พี่ก็ได้กำลังใจจากพวกเราน้องๆชาว กศน.เมืองฯ

และพยายามให้กำลังใจตัวเองให้สู้

ประไพพิศ...ตั้งสตินะ ยิ้มสู้

แต่ถ้ายังยิ้มไม่ได้ ก็ร้องซะให้พอ

เมื่อน้ำตาหมาดแห้งลงแล้ว

เราก็จะใช้สติ คิดพิจารณา

“สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ย่อมดีเสมอ”

อุปสรรคปัญหาต่างๆ มันก็เป็นแค่เครื่องทดสอบความเข้มแข็งของเรา

ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะน้องสาว

หวังเป็นอย่างยิ่งว่า ความเข้มแข็งจะกลับมาเป็นของประไพพิศในเร็ววัน