อ่านจบ...ครูนกถึงกิจกรรมหนึ่งในค่ายวิทยาศาสตร์...คือรุ่นพี่เขาให้รุ่นน้องผูกตาหมดทุกคน...ปิดไฟ...เคลื่อนไหวและใช้เสียงน้อยที่สุด...แล้วให้รุ่นพี่เข้าไปดูแลน้อง...ให้รุ่นพี่นำทางน้องไปสู่จุดหมายปลายทางที่ผู้นำกิจกรรมได้กำหนดไว้....ซึ่งในช่วงแรกด้วยความไม่สนิท ความไม่รู้จักรุ่นน้องจะไม่กล้าเดินตามไปในทิศทาง...ที่รุ่นพี่นำไป...แต่เมื่อเวลาผ่านไปด้วยคำพูด..หรืออาจจะความอบอุ่นที่ผ่านฝ่ามือไป...ทำให้ความไว้วางใจค่อยเพิ่มๆขึ้น....เพราะฉะนั้นสิ่งที่เสริมสร้างความไว้วางใจได้...ก็น่าจะเริ่มจากการทำความรู้จัก...รู้จักเขารู้จักเรา  แล้วก็ให้โอกาส....เมื่อเวลาผ่านไปความไว้วางใจก็จะเกิดขึ้นได้ แต่เมื่อเกิดขึ้นแล้วความสำคัญอยู่ที่เราจะรักษา"ความไว้วางใจ" ในตัวเราและในตัวเขาได้หรือเปล่า...555 อันนี้ก็ยังสงสัยค่ะ