เข้ามาต่อยอดความคิดเห็นป้าเหมียวอีกรอบค่ะ...เห็นด้วยกับป้าเหมียวอย่างยิ่ง...เพราะฉะนั้น การปฏิบัติให้เห็นกันทั้งสองฝ่าย จึงเป็นสำคัญสำหรับของความไว้เนื้อเชื่อใจของกันและกัน...ใช่ว่าฝ่ายหนึ่งเชื่อใจอีกฝ่าย ในขณะที่อีกฝ่ายทำตัวไม่น่าเชื่อถือ...ดังนั้น เมื่ออยากให้เราไว้ใจใครหรือใครไว้ใจเรา ทั้งเขาและเราจึงต้องทำให้ความเชื่อมั่นเชื่อใจในกันและกัน ว่าเราไม่ได้เหลวไหล ไม่ได้เสเพล...ยังคงเชื่อว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูดเสมอ...แต่ขณะเดี่ยวกัน "คำพูด" ก็เป็นตัวย้ำเพื่อสร้างความเชื่อมั่นของการกระทำด้วยเช่นกัน...แน่นอนที่สุดว่า "การสื่อสาร" ย่อมเป็นตัวเชื่อมโยงในความสัมพันธ์เหล่านั้นเสมอค่ะ...(อิๆๆๆ Vij เข้ามาตอบเสมือนว่าเป็นเจ้าของบันทึกยังไงยังงั้น)