ผมนึกถึงที่ครูติ๋วพูดไว้ในงานศิริราช World Palliative Care Day "ถ้าเราเริ่มตระหนักว่าเด็กโรค AIDS นั้นไม่ได้ต้องการอะไรเหนือไปกว่าความรัก การกอด ความอบอุ่น และเราหันมาเริ่มให้ความรักแก่เด็กเหล่านี้ได้ อนาคตของสังคมไทยเราก็ยังมีความหวังอยู่ และเมื่อใครก็ตามมาเยี่ยมบ้านโฮมฮัก ก็ขอให้มาไม่ใช่เพราะสงสาร ไม่ได้ให้เพราะความเวทนา แต่ด้วยความต้องการแบ่งปันความรัก เด็กเหล่านี้และครูติ๋วไม่ได้ต้องการความสมเพช เวทนาแต่อย่างใด"

ไม่เพียงแต่เด็กพิการแบบใน clips ภาพยนต์ชุดนี้ ขอเพียงเรามีแต่ความรักและความปราถนาดีให้กันและกัน ไม่จำเป็นต้องให้ด้วยความสงสาร (ที่จะมากับความรู้สึกว่าเราโชคดีกว่า เหนือกว่า มีความสุขกว่า) สังคมก็เปลี่ยนได้อย่างเหนือจินตนาการ