สิ่งที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นประสบการณ์เสริมความคิดเห็น ไม่ใชหลักที่มาจากการวิจัยอย่างเป็นระบบนะครับ ผมคิดว่าทำอย่างนี้ครับ

๑. โยนปัญหาให้เขาช่วยคิด ช่วยจำ ช่วยแก้(ตามวัยของเด็ก) ผมเคยให้หลานไปช่วยหยิบยางวงที่ใช้รัดของ บอกว่า ปู่จะใช้ยาง ๙ วง แต่ตอนนี้ปู่มีอยู่แล้ว ๕ วง ที่เหลือให้หนูไปหามาให้ปู่หน่อย แค่นี้ ก็สามารถช่วยให้เขาได้เรียนคณิตศาสตร์ได้ เพราะคณิตศาสตร์ เป็นศาสตร์ที่ฝึกฝนในการคิด ใช้เหตุผลในการทำงานบนกติกา แก้ปัญหาด้วยวิธีที่ง่าย และได้ผลเร็ว แต่ปู่ต้องคิดก่อนว่า หลานนั้นคิด ช่วย และทำได้อย่างเต็มใจเหมาะกับสถานะการณ์ที่กำลังเป็นอยู่ขณะนั้น

๒. พื้นฐานของการเรียนคณิศาสตร์ชั้นประถมศึกษาตอนต้น อยู่ที่การฝึกฝนซ้ำเพื่อ3 + 2เพิ่มทักษะที่ได้เรียนรู้ไปก่อนหน้า เมื่อความรู้เก่ามีทักษะเพียงพอ จึงค่อย ๆ เพิ่มความรู้ใหม่เพิ่มเติม ปัญหาของเด็กที่เริ่มจากการใช้การเพิ่ม และการลด คือบวก และลบ ไม่ว่าจะเพิ่มลดที่ละน้อย ๆ หรือทีละมาก ๆ ก็ตาม พื้นฐานอยู่ที่การผสมสิบ คือจะนวนเต็มบวกสองจำนวน รวมกันได้ ๑๐ ดังนั้น ทักษะตรงนี้ต้องสูงมาก ๆ ชนิดตอบสวนคำได้ เช่น บอกหก ต้องตอบสวนว่าสี่ ทันที บอกสาม ตอบสวนว่าเจ็ดทันที เป็นต้น เหตุผลก็คือ เมื่อเขามีทักษะเพียงพอในการผสมสิบ เขาก็สามารถแบ่งการผสมได้ เช่น 5 + 7 อย่างนี้ เขาจะสามารถใช้ทักษะผสมสิบมาใช้ โดยที่เขาจะพยายามแบ่ง 5 ออกเป็น 3 + 2 โดยมีเป้าหมายว่า จะนำมารวมกับ 7 ให้ได้ 10 เสียก่อน แล้วจึงนำ 2 มาเพิ่ม ทำให้ง่ายที่จะหาคำตอบว่า 12 สรุป คือ การเพิ่ม และการขาดของการผสมสิบ จะช่วยได้เป็นอย่างดี

๓. ผมดำรงชีวิตอยู่ย่านปริมณฑล ต้องไปส่งเด็กในเมืองโดยนั่งรถไป ใช้เวลานานพอควร วิธีที่ส่งเสริม คือเกมการบวกเลขป้ายทะเบียนรถ เลขสี่ตัว เช่น เลข 9317 หรือ 4236 อย่างนี้หมูมาก ชุดแรกถ้าเขามีทักษะผสมสิบ เขาจะจับคู่ 9 + 1 และ 3 + 7 และตอบ 20 ทันที ชุดที่สอง ก็ 4 + 6 ได้ 10 และรวมกับ 5 ที่มาจาก 2 + 3 และตอบได้ 15 อย่างรวดเร็ว ดังนี้เป็นต้นครับ