"ผมไม่ใช่คนที่จะพูดซึ้งและตลกโปกฮาเก่งนัก......."

เหลือเชื่อจริงๆ ทั้งๆที่เขียนบันทึกได้น่าอ่านถึงเพียงนี้ ไม่ถล่มตัวเกินไปหรือพี่พนัส

และเป็นความภูมิใจอย่างที่พี่หนิงและ อ.paew เขียนไว้แหละครับ ที่มีบันทึกเรื่องราวดีๆที่ผ่านมา ที่มีน้อยคนนะครับที่จะหยิบเรื่องราวทำนองนี้มาบันทึกใน gotoknow

แม้จะมีคแก้ตัวว่าเขินอายที่จะพูด แต่นั่นคงเป็นช่วงเวลาในการกลั่นกรองความคิดมากกว่า ช่วงเวลาที่เขินคือ จังหวะเวลาที่ยังนึกไม่ออกว่า จะกล่าวอะไร

แต่เมื่อกล่าวออกมาแล้ว จับใจจริงๆ