สบายดีนะครับท่านประจักษ์...

"ผมว่าเรื่องของการคิด วิธีคิดเป็นเรื่องสำคัญที่สุดของความเป็นมนุษย์    เป็นจุดเริ่มต้นของความผิดชอบชั่วดี  ความเสื่อมของสังคมในปัจจุบันก็เป็นเพราะเจ้ากระบวนการคิดนี่แหละ  แต่ผมก็ไม่เห็นสมัยไหนให้ความสำคัญเอาจริงเอาจัง สักที (ต้องเริ่มที่ "เรา" เสียแล้วละครับพี่น้อง-ครูกานท์) ปล่อยให้ครู ผู้บริหารสถานศึกษา ผจญภัยกันไปตามยถากรรม เช่นเคย   ถ้าโรงเรียนไหนได้ครูดี ผอ.เก่ง ก็เป็นความโชคดีของเด็กๆไป"

...

ขอร่วมลงขันความคิดด้วย นะครับ

การที่เด็กจะคิดเป็น คิดได้ ทำได้...ทำดี

๑.เด็กๆ จะต้อง "รักการอ่าน" อ่านหนังสือ อ่านชีวิต อ่านสังคม อ่านธรรมชาติ และอ่านธรรมสภาวะให้สว่างจิต บรรเจิดวิญญาณ สะท้านสะเทือนกับผัสสะอารมณ์เวทนา...ก่อเกิดมโนคติ...น้อมนำและสร้างสรรค์สันสุข (ทั้งในตนเองและผู้อื่น) 

๒.เด็กๆ จะบรรลุถึงข้อ ๑ ได้...บ้านจะต้องมีพ่อแม่ "รักการอ่าน"  โรงเรียนจะต้องมี ผอ.และครู "รักการอ่าน"

๓.เด็กๆ จะบรรลุถึงข้อ ๑ ได้...การจัดการเรียนการสอนจะต้องเชื่อมโยงกันระหว่าง "การอ่านหนังสือ อ่านชีวิต และเขียนชีวิต" (เขียนชีวิต-หมายถึงกระทำหรือปฏิบัติสิ่งที่เห็นว่าดีว่างามหรือมีคุณค่าตามที่ได้จากการอ่านนั้นร่วมกัน ทั้ง พ่อแม่ ผอ. ครู และเด็กๆ...รวมทั้งทดสอบประเมินผลจากการปฏิบัติกระทำจริง...อย่าเสียเวลากับการทดสอบ "ตัวรู้" เพียง ก-ข-ค-ง กันอีกต่อไปเลย)

...

ขออนุโมทนา...อายุบวร

"ครูกานท์"