สวัสดีครับ คุณศิริวรรณ

ผมขออนุญาตินำเรื่องราวประสบการณ์ที่ผมไม่คิว่าชีวิตนี้จะได้ประสบพบเจอในชีวิตนี้ ที่ผมต้องกลายเป็นบุคคลไม่สมประกอบ ถ้าผมพิการไปเลยยังจะพอทำใจยอมรับมันได้มากกว่านี้

ผมเป็นผู้ป่วยอีกคนที่บาดเจ็บไขสันหลัง เนื่องจากหมอนรองกระดูกทับเส้นประสาท อาการของผมอาการเริ่มเห็นได้ชัดเจนคือปวดร้าวสะโพกลงขา ปัสสาวะไม่สะดวกแต่ยังปัสสาวะได้ ชาที่อวัยวะเพศ ปวดมาก ผมไปหาหมอทานยา กายภาพบำบัดอยู่ สามสัปดาห์ครับ ไม่หายครับ และมีอาการเพิ่มขึ้นคือ ปวดแสบปวดร้อนที่สะโพกร้าวลงขาทั้งสองข้าง ขยับตัวไม่ได้เลยครับเพราะจะปวดมาก ต้องนอนแล้วงอขาซ้ายเข้าหาลำตัวถึงจะทะเลาอาการปวดลงไปบ้าง ที่สำคัญและยังเป็นปัญหาอยู่ตอนนี้คือ ผมไม่สามารถปัสสาวะเองได้ และยังกลั้นอุจจาระไม่ได้ อาการชารอบๆทวารหนัก อวัยวะเพศ เท้าขวาส้นเท้าขวา ยังมีอาการชาอยู่ครับ

ปัจจุบันตอนนี้ผมผ่าตัดมาแล้วเจ็ดเดือนครับ ยังไม่สามารถปัสสาวะเองได้ กลั้นอุจจาระไม่ได้ เกี่ยวกับอาการปวดไม่มีเลยครับ เกือบจะเหมือนคนปกติแล้ว แต่ติดที่ยังปัสสาวะเองไม่ได้ กลั้นอุจจาระไม่ได้ ยังชาที่อวัยวะเพศ สภาพจิตใจเหมือนหมดอาลัยตายอยาก เพราะหมอเจ้าของไข้บอกว่าผ่านหกเดือนไปแล้วถ้ายังไม่หาย ได้แค่ไหนก็คงแค่นั้น ผมได้ยินที่หมอบอกยิ่งทำให้จิตใจห่อเหี่ยวไปกันไหญ่ มีความรู้สึกโกรธหมอมากว่าทำไมต้องรอให้ผมปัสสาวะเองไม่ได้ก่อนถึงผ่าตัดให้ผม ทั้งๆที่ตอนหมอตรวจผมก็บอกทุกอย่างว่าอาการผมเป็นอย่างไร

ชีวิตผมตอนนี้เหมือนกับคนที่ล้มเหลวทุกอย่าง แฟนที่คบกันอยู่ก็อาจจะต้องเลิกรา หน้าที่การงานก็ต้องหยุดชะงัก ตอนนี้ผมทำใจเอาไว้แล้วว่าผมอาจจะไม่มีวันหาย ความหวังที่จะหายก็น้อยลงทุกที จนไม่อยากจะหวังอีกต่อไปแล้ว ขอให้เรื่องของผมเป็นอุทาหรณ์สำหรับหมอ หรือบุคคลที่เกี่ยวข้อง ว่าอย่ารอจะผู้ป่วยถึงขั้นวิกฤษก่อน เพราะมันอาจจะสายเกินไปจนทำให้ชีวิตคนๆหนึ่งต้องจมอยู่กับความทุกข์ทรมานใจไปจนตลอดชีวิต......ขอบคุณครับ