ยกข้อเสนอแนะของคุณ ยุวดี มาตามที่นี้ เพราะคงตอบแบบ real time ในบันทึกนั้นไม่ทัน

อดชื่นชมคุณ ไม่ได้ จริง ๆ ....ชื่นชม ครับ

แต่หากมองให้ลึก ๆ แล้ว อะไรที่ทำให้เกิดปัญญาเนี่ย!!  คงต้องพิจารณา โดยอาศัยเวลา

เรื่องบางเรื่อง ตัดสินด้วยภาพ  โดยไม่อ่านคำบรรยายใต้ภาพ ก็คิดได้เดี๋ยวนั้น

หากเราละเลย ....รายละเอียดของเนื้อหา ..อาจทำให้ต้องคิดใหม่ ทำใหม่

ถ้าผมถามคุณยุพดีว่า....หากคุณยุพดี แต่งงาน....โดยใช้โรงหนังเป็นสถานที่แต่งงาน

คุณยุพดี....คงหัวเราะก๊าก!!! และคิดในในว่า...ไม่อยากจะเชื่อเลย  คิดได้อย่างไง?

บันทึก เซ็กซี่ได้ใจ...แบบไหนดี  ผมก็คิดเช่นนั้น

ผมไม่โทษคุณ นะครับ

เพราะคนเราต่างกัน..เกิดมาบนพื้นฐานชีวิตที่แตกต่างกันและมีเส้นทางการดำเนินชีวิตที่แตกต่างกัน  เมื่อไม่มีใครเหมือนใคร  จึงเป็นเรื่องดีที่สังคมแห่งนี้ จะได้เติมเต็มซึ่งกันและกัน

มีกัลยาณมิตรท่านหนึ่ง ท่านให้ข้อคิดไว้ครับว่า

  • ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เราจะแยกแยะระหว่างความกลัวกับความละเอียดรอบคอบ
  • เมื่อไรก็ตามที่เราทำงานด้วยความละเอียดรอบคอบ โดยมีข้อสงสัยต่อโลก ต่อสิ่งต่าง ๆ รอบตัว ต่อผู้คน ว่าจะต้องอย่างนั้นอย่างนี้  นั่นแหละเรากลัว เราระแวง
  • แต่หากว่าเราทำงานอย่างละเอียดรอบคอบด้วยจิตที่เป็นกลาง ไม่เพ่งโทษ นั่นแหละเป็นการทำงานด้วยกุศลจิต
  • หากไม่หมั่นฝึกฝนก็จะมองไม่เห็นภายในว่าเรากลัวมากเกินไปจนขาดความมั่นใจในตัวเอง
  • หรือเรากลัวในระดับที่จะนำมาพัฒนาสติปัญญาตนเอง โดยไม่เพ่งโทษตนและคนอื่น
  • รู้สึกสงบอยู่ในที....แต่อย่างไรก็แล้วแต่  ขอชื่นชมคุณ จริง ๆ ครับ

     

    ยินดี ครับ สำหรับการ ลปรร.

    ทานข้าวอร่อยมั้ย ครับ