อื้ม เริ่มฉลาดอีกและ มี "หน้าที่" ตอบก็ตอบไป ตอบไปอย่างนั้นแหละ

เวลาที่ไม่อยากตอบนี่ "คิด" อะไรอยู่บ้าง ไหนลองตอบหน่อยซิ...?

ตอนนั้นคิดอย่างไรถึงไม่อยากตอบ "กลัวเขาหาว่าโง่เหรอ...?"

เคยเห็นคนซื่อ ๆ ไหม...?

พอเวลาเขาหิว เขาก็บอกว่าหิว ตอนเวลาเขาเจ็บ เขาก็บอกว่าเจ็บ

ไอ้พวกเรานี่ หิวก็ไม่กล้าบอก เจ็บก็ไม่กล้าบอก ไม่รู้ก็ไม่กล้าบอก "อาย" กลัวคนอื่นเขาจะ "ดูถูก..."

ไม่บอกแล้วจะรู้ไหมเนี่ย...!!!

มีหน้าที่ตอบก็ตอบไป ตอบไปเรื่อย

อย่างเรานี่นะ ก็ไม่รู้หรอก ตอบไปอย่างงั้น อ่านแล้ว คิดอะไรได้ก็ตอบไป ตอบไปเรื่อย...

สิ่งสำคัญนั้นมันไม่ได้อยู่ที่คำตอบ คำตอบเป็นเพียงหนึ่งส่วนจากร้อยส่วน

อีกเก้าสิบเก้าส่วนนั้นเป็น "กระบวนการ" ระหว่างที่เราคิด เราหาคำตอบ...

กระบวนการนั้นเองเป็นสิ่งที่สำคัญและมีค่ามากกว่าคำตอบ

และเมื่อพิจารณาให้ดีแล้วจะเห็นได้ว่า คำตอบที่ออกมาจะผิดหรือถูก จะดีหรือไม่ นั้นก็ไม่ได้อยู่ในองค์ประกอบของคำตอบเลย

ผิดถูกนั้นเราก็ปรุงแต่งมันขึ้นมาเอง ดีหรือไม่ดีนั้นเราก็ "พิพากษา" กันไปเอง...

ตอบไปเรื่อย คิดไปเรื่อย สบาย ๆ

คิดมันเป็นอย่างนี้แหละ สมองมันฟุ้งอะไรออกมาก็พิมพ์ไปเรื่อย

ค่อย ๆ ดึง พยายามไม่ไปปิดกั้นความคิดด้วย "ความกลัว..."

เมื่อกลัวปุ๊บก็คิดไม่ออกปั๊บ เมื่อกลัวปุ๊บก็ไม่กล้าตอบปั๊บ

ใครจะว่าเราโง่ก็ช่างเขา อย่างน้อยเราก็ไม่โง่ที่จะ "ไม่ตอบ..."