*ส่วนหนึ่งที่เด็กโตขึ้นแล้วไม่ค่อยอยู่ในวงการศิลปะ น่าจะมาจากความสามารถของเด็กเอง สภาพสังคม และพ่อแม่เด็กด้วยมังคะ

*เพราะในวัยเด็ก พ่อแม่อยากให้ลูกพัฒนาสมอง พัฒนาอารมณ์ด้วยศิลปะ ก็ส่งเด็กไปเรียน(ส่วนมากเป็นการเรียนวันหยุด) แต่พอเด็กโตขึ้น หากเด็กมีความสามารถด้านอื่น เด็กอาจต้องเลือกวิชาหลักที่จะเรียน และโดยสภาพ มักมีการแข่งขันกันสูง เด็กก็ค่อยๆหลุดจากวงจรศิลปะ ไปสู่วงจรการเรียนพิเศษ

*แต่หากเด็กรักศิลปะจริงๆ ถ้าพ่อแม่เห็นด้วย เด็กก็ได้ทำในสิ่งที่รัก แต่ถ้าไม่เห็นด้วย เด็กก็เข้าไปสู่วงจรเรียนพิเศษอีกนั่นแหละค่ะ

*จำไม่ได้ว่าใครพูดค่ะ ว่าถ้าสามารถเอางานอดิเรกเป็นอาชีพได้ จะมีความสุขในการทำงานมาก

*เป็นไปได้มั๊ยคะ ที่เด็กต้องหันหลังให้วงการศิลปะเพราะสภาพสังคมที่แข่งขัน และสภาพสังคมเองที่ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับการงานศิลปะ (ลองมองตามฝาบ้านเรา มีรูปภาพแขวนติดผนังให้เสพความงามบ้านละสักเท่าไรกัน)

*บ่นไปงั้นค่ะ