พี่กระทิงตุ้ยนุ้ย

การอยู่กับความคาดหวังของคนรอบข้างเป็นทุกข์จริงๆค่ะ  ยิ่งถ้าคนรอบข้างเป็นคนที่รักและห่วงใยเราด้วย    ต้องปล่อยความความคาดหวัง  ต้องยอมรับว่าเราเป็นได้เท่าที่เป็นอยู่  ภาวนาและภาวนา .. กันต่อไป 

สวัสดีค่ะ "ไม่แสดงตน"

ที่กล่าวมาทั้งหมดนั้น  ถูกต้องอย่างที่สุดแล้วค่ะ    เพราะยังมีอัตตาตัวตนอยู่ เมื่อมีสิ่งใดมากระทบ  ก็เกิดอัตตาตัวตนขึ้นมารับ มีอารมณ์ความรู้สึกเกิดขึ้นว่านี่เป็นตัวเราของเรา  ศักดิ์ศรีของเรา   และธรรมชาติของจิตคือเสพอารมณ์  ห้ามไม่ได้  บังคับก็ไม่ได้  เมื่อพลังสติไม่แก่กล้าก็พลัดหลงไปในโลกของตัวกูของกูในที่สุด  ถ้าจิตรู้อารมณ์แล้วปล่อย ไม่จับไม่ยึด ให้เป็นเพียงผู้รู้ผู้ดูดังที่ครูบาอาจารย์สอน  เราก็จะไม่ทุกข์  หรือกล่าวอีกอย่างก็คือไม่มีอะไรหรือใครต้องทุกข์  แต่ทุกวันนี้ที่เรายังทุกข์กันอยู่ ก็เพราะมีอัตตาไปรับความทุกข์มานี่แหละ   ถ้าเข้าใจและมองเห็นความเป็นอนัตตา ของกายและจิต   คำสรรเสริญหรือนินทา คุณค่าก็จะเท่าๆกัน  เป็นเครื่องเตือนสติเราได้เหมือนๆกัน

ขอบคุณที่เข้ามาแลกเปลี่ยนและให้ข้อคิดดีๆค่ะ