กราบนมัสการท่านธรรมฐิต

ขอบพระคุณสำหรับข้อคิดเพื่อปล่อยวางในเช้าวันเสาร์ค่ะ..ตอนนี้ก็กำลังปล่อยวางการงานทั้งหลายที่เป็นภาระรุมเร้าอยู่ มาใช้ชีวิตกับครอบครัว...บางคราวก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับตัวละครที่ต้องเล่นไปตามบทบาทหน้าที่ที่ถูกกำหนดมา อย่างไรก็ตามก็คงทำตามหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด แต่ถ้าภาระนั้นมันหนักนัก คงต้องวางลงพักเสียบ้าง....พูดไปพูดมาก็เหมือนข้ออ้างคนขี้เกียจเนอะ?

ปล. รูปท้องฟ้าสวยมากค่ะ