คุณจตุพรพูดอย่างใจผมคิดเลย ทำความงดงามของการได้อยู่และทำงานด้วยกัน เมื่อเจอกันก็จะได้มีเรื่องราวเอาไว้พูดคุยเพื่อเป็นทุนชีวิตสำหรับทำสิ่งต่างๆให้เป็นความทรงจำที่ดีในอนาคต ต่อไปอีก
หลายเรื่องเมื่อเราทำนั้น บางทีแค่ปี-สองปี ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปแล้ว แต่ผู้คนและสังคมที่เราได้ร่วมสร้างนั้น จะเป็นเนื้อหาและความทรงจำของเราไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ พอมีคนทำให้มีความหมายต่อเรา ก็เป็นการให้สิ่งที่มีความหมายต่อสาระของชีวิตมากจริงๆ
ทำให้ได้ทบทวนตนเองไปด้วยว่านี่เราจะต้องอำลากันกับหลายสิ่ง อำลากรุงเทพฯไปอยู่ในชนบท อำลาเพื่อนและหมู่มิตรที่เติบโตมาด้วยกัน เพื่อเป็นอิสระจากกัน ทว่าผูกพันและเชื่อมโยงกันในความหมายที่กว้างขวางกว่าเดิม
ตอนนี้ผมครึกครื้นในใจทุกวันไปกับการอยากเห็นว่าเขาทำอะไรกันบ้าง เข้าท่ามากครับ ทำการอำลากันให้กลายเป็นเรื่องสนุกและมีความหมายต่อกันดีจริงๆ อันที่จริงผมกับภรรยาก็แอบทำสิ่งหนึ่งสำหรับเพื่อนร่วมงานของผม แล้วก็จะอุบไว้เพื่อนำไปมอบให้ทุกคนในวันนั้นเช่นกัน สนุกและประทับใจดีครับ
