From: Sombat Boon-naam-anong

Sent: Thursday, September 24, 2009 12:16 PM

To: 'archanwell'

Subject: RE: ชักชวนทำหนังสืออวยพรวันเกิดครบรอบ ๕๕ ปีครูหยุยของพวกเรา

- ครูหยุยของดดอกไม้และของขวัญ

ส่งข้อความครับ
--------------------------

ในปีแรกของการทำงานเพื่อสังคม เมื่อปี 2531 ด้วยวัย 20 ปี ผมได้มีโอกาสติดตามรุ่นพี่คนหนึ่งไปนั่งคุยกับครูหยุยที่บ้านสร้างสรรค์เด็ก (ผมแอบอยู่ข้างหลังพี่เขาอีกที)
ด้วยระยะเวลาที่นานกว่ายี่สิบปี ผมเลยจำหัวข้อหลักที่ทั้งสองสนทนากันไม่ได้

แต่ผมจำได้แต่เพียงประโยคเดียว ที่เราถามครูหยุยว่า ทำไมครูหยุยเลือกที่จะทำงานกับเด็กเร่ร่อน ลูกซาเล้ง ครูหยุยตอบว่า

“ผมเป็นคนเห็นแก่ตัวครับ เพราะผมมีลูกสาว ลุกผมก็อยู่ในวัยเดียวกับเด็กเหล่านี้ หากเราไม่ทำอะไรกับเด็กเหล่านี้ วันหนึ่งเมื่อพวกเขาโตอย่างขาดโอกาสในการพัฒนา เขาก็จะกลายเป็นสภาพแวดล้อมของลูกสาวผม เด็กพวกนี้อาจเป็นโจร เป็นอาชญากร ดังนั้นผมควรสร้างสภาพแวดล้อมที่ดีให้กับยุคของลุกสาวผม”

คือผมไม่ได้คิดเชื่อตามคำพูดทุกตัวอักษรหรอก อย่างเช่นคำว่า “ผมเป็นคนเห็นแก่ตัว” แต่ผมคิดว่าครูหยุยช่างมีศิลปะในการสื่อสารให้น่าฉุกคิด และดูไม่โอ้อวดจนเกินไป พยายามอธิบายความเชื่อมโยงระหว่างปัญหาของสังคม กับ ตนเอง และ สังคมโดยรวม

ความเป็นครูหยุยที่นอกจากเป็นครูให้กับเด็ก ๆ ด้อยโอกาสแล้ว ก็ถือได้ว่าเป็นครูให้กับน้อง ๆ นักพัฒนารุ่นหลัง ๆ อีกด้วยเช่นกัน

หนูหริ่ง
มูลนิธิกระจกเงา