ครูดี จึงมีหน้าที่ "ต๊าบเกลียว" ให้ลูกศิษย์

อืม..ครูข้างต้นที่ท่านว่านี่...เด็กนะ จะบอกว่าดุมาก...

แต่ดุ เป็นดุแบบไม่เกลียดชัง ดุ...ที่ดุเพราะดุ เพราะปั่นเจ้าความไม่รู้ของเด็ก ให้เบิกตามีปัญญา ไม่โง่งม

สังเกตว่าเด็กคนไหนดีก็จะน้อมนำไป ทำไป...

เด็กบางคนอวดดี ก็จะ...ต้าน ต้าน ครูต้องออกแรงมาก แต่ครูก็ไม่ปล่อยมือจากเด็ก เพราะครูน่ะเป็นไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการสอนสั่ง ครูจะคิดพลิกแพลง อยู่หลายตลบเพื่อจะให้เด็กนั้นเป็นศิษย์ที่ดีได้อย่างไรน๊า? คิดคิด...อย่างกะเป็นเรื่องของตัวเอง คิดทุ่มเทเพื่อหาวิธี "ต๊าบ" เด็ก

ที่สำคัญน่ะ...

ทั้งครูทั้งเด็ก...น่ะ ได้ฝึกฝนตนทางจิตปัญญา

ครูก็ได้ฝึกตนไปด้วยในขณะที่ฝึกเด็ก สอนสั่งเด็ก

เด็กก็ได้แปรเปลี่ยนตนเองไปในทางที่เจริญขึ้น ก้าวออกจากความไม่รู้ไปสู่ความรู้มากขึ้น

ครู...เหล่านี้...ทำงานแบบเพื่อการงานอย่างแท้

เป็นครูด้วยจิตวิญญาณ ไม่ใช่เป็นครูด้วยตำแหน่ง...

แต่ก็น่าสนใจนะ...

เราจะค้นหา...ครูเหล่านี้ได้อย่างไรน๊า...?

มองด้วยตาเปล่านี่...ก็มองยากเหมือนกันน๊า...?