แวะกลับมาอีกครั้งค่ะ

อาจารย์ไม่ต้องกังวลที่จะต้องไปเยี่ยมคนไม่มีรากเลยค่ะ

ความจริงอ่านบันทึกของอาจารย์มานานแล้วค่ะ แต่ไม่มีความรู้ ภูมิธรรมพอที่จะคอมเม้นท์ได้ เนื่องจากเพิ่งเริ่มฝึกปฏิบัติค่ะ

อ่านแล้วยิ้ม ๆ เพราะมีรุ่นพี่ซึ่งใจร้อนมาก ๆ เพียรพยายามไปปฏิบัติธรรมและมีปิติจากการปฏิบัติธรรม จึงกลับมาเล่าให้ฟัง คนไม่มีรากก็นั่งฟังอย่างมีความสุข มีพี่อีกคนหนึ่งเดินผ่านมา ก็แซวว่า...อะไรกัน ขนาดไปปฏิบัติธรรมยังขนาดนี้ หากไม่ไปจะขนาดไหน...วงแตกเลยค่ะ เพราะพี่ที่โดนว่า...โมโหและโกรธมาก ว่าตอบเป็นชุดเลย...

ภายหลังก็เสียใจ และปรารภว่า...พี่คงแย่จริง ๆ แหละ ดูสิ เผลอหน่อยเดียว โดนโทสะเล่นงานเสียแล้ว...จึงปลอบพี่เขาไปว่า ...

ก็เพราะเรารู้ว่าเรายังไม่ดีพอ ยังมีกิเลสน่ะสิ เราจึงไปปฏิบัติธรรม อย่างน้อยเราก็รู้ตัวเร็วขึ้น แต่สำหรับบางคน...อาจไม่เคยรู้ตัวเลย...ก็ได้...

และที่อาจารย์กล่าวว่า...หลวงพ่อเตือนให้หมั่นรู้ตัวเพราะพูดมากคุยมากคิดมากมักจะจิตฟุ้งซ่านค่ะ

ตรงกับที่คนไม่มีรากไปเข้ากรรมฐานฝึกจิตที่ยุวพุทธิกสมาคม โครงการพัฒนาจิตและปัญญาของคุณแม่สิริ กรินชัยเลยค่ะ วิปัสสนาจารย์บอกว่า การพูด ทำให้กรรมฐานรั่วได้ง่ายที่สุด และจากประสบการณ์ในการฝึกครั้งนั้น พบว่า จริงค่ะ วันที่ 8 ของกรรมฐาน เขาอนุญาตให้พูดได้ คราวนี้คุยกันเสียงดัง วุ่นวายมาก ความสงบหมดไปเลยค่ะ

รักษาสุขภาพด้วยนะคะ

(^___^)