14-9-52

วันนี้ดิฉันไปเดินที่มสท.คนเดียวเพราะสามีไปต่างจังหวัด  ในระหว่างเดินรู้สึกเห็นว่าหลงคิดค่อนข้างบ่อย     คิดถึงเรื่องแม่บ้านเราเป็นมะเร็งเต้านม   ไม่มีใครดูแม่สามี  งานTM ยังประสานไม่เรียบร้อย    น้องสาวฝากซื้อยา  และเรื่องอื่นๆซึ่งไม่ควรคิดก็รู้ว่าหลงไปคิด   ตั้งใจจะไหว้รูปร.7 ก็ลืม    คิดถึงอนาคตว่าครั้งต่อไปจะอยู่วัดจะถามหลวงพ่อเรื่องทำไมเราขี้แย     ฟังเรื่องอะไรก็ร้องไห้ทั้งๆที่ไม่อยากร้อง   ( คนไข้มาเล่าเรื่องดีๆที่ทำ  ดิฉันก็ซึ้งใจ  น้ำตาคลอ  คิดว่าเราเป็นอะไรไป  ) ในเวลา30นาทีพบว่าหลงคิดเยอะมาก   หลวงพ่อเคยบอกว่ารู้ว่าหลงบ่อยดีแต่เราไม่แน่ใจ  

มาถึงที่ทำงานพบว่างานยังไม่ไปถึงใหนก็มาตามงาน  จิตหงุดหงิดก็รู้  หลังจากตามงานเพื่อนเก่าสมัยนักเรียนแพทย์ e-mail มาก็รีบตอบทันทีด้วยความดีใจและเธอก็ตอบกลับ  จิตใจรู้สึกดีใจที่ได้รับข่าวจากเพื่อนเก่า

 ช่วงสายๆคุณหมอนงนุชน้องสามีโทรมาบอกเรื่องหาเด็กพม่ามาอยู่เป็นเพื่อนดูแลแม่สามี   จิตเรารู้สึกหงุดหงิดทั้งๆที่พยายามคิดว่าเป็นเหตุการณ์ที่ช่วยไม่ได้ที่เด็กที่ดูแลมีอาการของมะเร็งเต้านม   ใจเราทั้งๆที่รู้ว่าเรายินดีดูแลเด็กและแม่สามีให้     แต่ใจมันอยากให้คนอื่นรู้ว่าเราเป็นคนเสียสละมากๆนะ

สายอีกหน่อยสามีโทรมาทวงกุญแจรถเพราะดิฉันเผลอเอาติดตัวมา   จิตมันรำคาญที่เราไม่น่าลืม   ช่วงเที่ยงจึงขับรถเอาไปให้และรีบกลับมาที่ทำงาน

ก่อนกลับก็คลายเครียดโดยการทานอาหารที่ชอบ  จิดมีความสุขที่ได้อาหารที่ถูกใจที่ร้านไก่ตะกร้าคนเดียว

บ่ายจัดมากโทรหาหมอสุวิภา  บุญยะโหตระ   ชวนไปโรงพยาบาลโรคตาของหมอสวย  คุณหมออัณณาแนะนำหมอสวยให้นิมนต์พระมาเทศน์   หลวงพ่อปราโมทย์ไม่ว่างก็เชิญพระองค์อื่น   น้องคุณหมอสวัสดิ์  สามีหมอสวยปฏิบัติธรรม     คุณหมอสวยฟังเทปหลวงพ่อปราโมทย์ทำให้อยากชวนเพื่อนๆมาคุยธรรมะ

ดิฉันเล่าว่าเจอหมอเกรียงศักดิ์  ปานใหม่ที่บ้านอารีย์ และลูกชายบินมาจากอเมริกามาที่สวนสันติธรรม  คุณหมอดีใจที่มีเพื่อนเราสนใจการเรียนรู้ตนเองกันมากขึ้น   ช่วงที่คุยกับหมอสุวิภาก็หัวเราะด้วยความดีใจที่มีคนสนใจคำสอนและมีครูคนเดียวกับเราเพราะเราเป็นนักเรียนแพทย์รุ่นเดียวกัน

ระหว่างนั่งรถไปมาดิฉันฟังเทปหลวงพ่อ        ท่านสอนว่าให้เราดูจิตและเห็นความไม่เที่ยงของจิตในแต่ละวัน  เดี๋ยวสุข เดี๋ยวทุกข์  ตามเหตุและปัจจัยซึ่งในวันนี้ดิฉันรู้สึกถึงความสุขสลับกับความทุกข์   เห็นถึงความไม่เป็นกลางของจิตที่ไปให้ค่าของสิ่งที่เห็น

บันทึกไว้เรียนรู้ค่ะ   ส่วนความหมายที่แปลก็ถูกบ้างผิดบ้างไม่รับประกันเพราะยังเริ่มปฏิบัติในชีวิตประจำวันค่ะ