เรียน น้องเชาวลิต ที่คิดถึง
ขอบพระคุณมากที่ยังระลึกถึงกันอยู่เสมอ สิ่งที่รวดเร็วที่สุดในโลกคือ การเวลา ในบางครั้งเราเพลิดเพลินกับการทำงาน พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที อ้าว หมดเวลาแล้วหรือ พี่จำเหตุการณ์ตอนที่เราทำงานด้วยกันเสมอ และได้เขียนลงในหนังสือ ที่ชื่อว่าบนเส้นทางของการค้นหาตัวเอง : คำบอกเล่าจากผู้บริหารบ้านนอกคอกนา ด้วย อยู่ในตอนที่ชื่อว่า กลับสู่มาตุภูมิ แล้วพี่จะส่งมาให้อ่านนะ
อย่างไรก็ตาม พี่จะเฝ้ามองการเจริญเติบโตของน้องชาย คนนี้เสมอ