ผมไม่ทราบว่า ชาว Gotoknow ยังคงจำผมได้หรือไม่ ผมไม่ได้เขียน Biog มาประมาณ 7 เดือน จะบอกว่างานยุ่ง ก็เสมือนว่าเป็นการแก้ตัวที่มีเหตุผลค่อนข้างใช้ไม่ได้ เป็นว่า ผมเบื่อไปเฉย ๆจะดีกว่า มาวันนี้ลองเปิดเข้ามาดู ความเป็นสมาชิกของผมยังอยู่ ก็เลยต้องขออนุญาตเขียนมาบอกเล่าว่า ผมยังมีชีวิตอยู่
ปีนี้เป็นปีสุดท้ายของชีวิตราชการของผม อีกเดือนเดีนว ผมก็ พ้นจากวังวนของบ่วงกรรมนี้แล้ว ที่ต้องใช้คำพูดอย่างนี้ เพราะขณะที่เราทำงาน มีบางเรื่องที่เราต้องฝืนใจทำ การฝืนใจทำ ไม่ก่อให้เกิดสุขกับชีวิตเลย ผมอยู่ในวังวนของความเป็นข้าราชการ 42 ปี คิดเอาเองว่ายาวนานแค่ใหน แต่เอาละมันก็น่าจะผ่านพ้นไปด้วยดี เหลือเพียงอีกเดือนเดียว
ผมมักจะเปรียบชีวิตคน ว่าเหมือนกับว่าว ว่าวมีประเภทหรือชนิดของว่าว เช่น จุฬา ปักเป้า ว่าวงูเป็นต้น คนก็มีชนิดของคน แต่คนเรามักที่จะใช้ ฐานะ หรือตำแหน่งหน้าที่การงาน เป็นตัวกำหนดประเภท ว่าว ขึ้นลอยอยู่ฟ้าเพราะสายป่าน ส่วนจะขึ้นสูงแค่ใหนอยู่ที่ความยาวของสายป่าน ส่วนคน ถ้าเป็นข้าราชการ ก็มีสายป่านที่มีความยาว 60 ปี เมื่อสุดสายป่านของความเป็นข้าราชการแล้ว ก็ต้องใช้สายป่านชีวิต สุดแต่ว่าใครจะมีสายป่านชีวิตที่ยืนยาวกว่ากัน
วันนี้ ว่าวตัวนี้ กำลังจะสุดสายป่านของความเป็นราชการ ที่กล้ารับประกันว่า ตลอดระยะเวลา 42 ปี ที่โผผินอยู่บนท้องฟ้า ค่อนข้างบินได้สง่างามพอสมควร ส่วนระยะเวลาที่เหลือ เป็นเรื่องของสายป่านชีวิต ที่เรากำหนดความสั้นยาว ไม่ได้ ชีวิตคนเรา มันก็เท่านี้ จริงมั๊ย.
อีกไม่นาน ท่านผอ.สมนึก โทณผลิน พี่ใหญ่แห่งสระแก้ว ก็จะกษียณอายุราชการตามท่านผอ.สมศักดิ์ แห่งแปดริ้วไปอีกคน ผมในฐานะน้องชายร่วม กศน.คนหนึ่ง ขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัยและบารมีองค์หลวงพ่อโสธร จงดลบันดาลให้พี่และครอบครัวประสพแต่ความสุข สมหวัง มีสุขภาพพลานามัยที่แข็งแรง คิดสิ่งใดขอให้สมความปรารถนาทุกประการ
เรียน น้องสรรชัย
ขอบพระคุณมาก ที่ยังระลึกถึงกันอยู่ ฝากงาน กศน. ไว้ด้วย ขอให้จำไว้ เสมอว่า การช่วยให้คนที่ไม่รู้ ให้กลายเป็นคนรู้ เป็นบุญ เป็นกุศล อย่างยิ่ง
ผมจำได้ว่าเจอพี่ครั้งสุดท้ายที่มุกดาหาร เราไปอบรมเรื่องเว็บบล็อคด้วยกัน สองปีกว่าแล้วกระมัง เร็วจริงๆ และรู้สึกว่าเวลาติดจรวดเมื่อย้อนกลับไปวันที่ผมบรรจุทำงานที่ปากน้ำ เมื่อ 23 ปีก่อน ที่นั่นผมได้เจอพี่สมนึก ซึ่งผมได้เรียนรู้การทำงานและได้แบบอย่างการทำงานหลายอย่างจากพี่คนนี้ ไม่นึกว่าเผลอไม่นานพี่ผมเกษียณแล้ว ถึงผมจะไม่ได้ติดต่อพี่แต่พี่ก็อยู่ในใจผมเสมอ กศน.ของเราก็เปลี่ยนผ่านมาตามนโยบายและปัจจัยที่เกี่ยวข้อง มีบางช่วงบางยุคเราอาจสนุกกับงาน บางช่วงบางยุคก็อาจเบื่อ-อึดอัด ก็คงเป็นเช่นเดี่ยวกับการทำงานในทุกองค์กร แต่ผมเชื่อว่าพี่ไม่มีอะไรที่ต้องเสียใจ เพราะผมเชื่อว่าพี่ไม่เคยหยุดและทำอย่างเต็มที่เสมอมา ขอใหพี่มีความสุขกับชีวิตของตัวเองหลังเกษียณครับ ......รัก/เคารพและระลึกถึงเสมอ
เรียน น้องเชาวลิต ที่คิดถึง
ขอบพระคุณมากที่ยังระลึกถึงกันอยู่เสมอ สิ่งที่รวดเร็วที่สุดในโลกคือ การเวลา ในบางครั้งเราเพลิดเพลินกับการทำงาน พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที อ้าว หมดเวลาแล้วหรือ พี่จำเหตุการณ์ตอนที่เราทำงานด้วยกันเสมอ และได้เขียนลงในหนังสือ ที่ชื่อว่าบนเส้นทางของการค้นหาตัวเอง : คำบอกเล่าจากผู้บริหารบ้านนอกคอกนา ด้วย อยู่ในตอนที่ชื่อว่า กลับสู่มาตุภูมิ แล้วพี่จะส่งมาให้อ่านนะ
อย่างไรก็ตาม พี่จะเฝ้ามองการเจริญเติบโตของน้องชาย คนนี้เสมอ