สวัสดีค่ะอาจารย์

เพิ่งมีโอกาสเข้ามาร่วมแชร์ความคิดเห็นนะคะ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้สอนนทพ. แต่ก็มีส่วนคล้ายๆกันบ้างไม่มากก็น้อย ค่ะ

สมัยเรียน เคยมีความรู้สึกว่า ทำไมอาจารย์บางท่านต้องหงุดหงิด แล้วพูดจากับนักศึกษาไม่ดี ทำให้นักศึกษาขาดความมั่นใจในการตอบคำถามหรือแสดงความคิดเห็น พอมาเจอกับตัว ก็รู้สึกหงุดหงิดลูกศิษย์เหมือนกันกับอาจารย์ทั้งหลายนะคะ แหม..ถามง่ายๆทำไมตอบไม่ได้ แต่..... พอลองย้อนกลับมาดูที่ตัวเองแล้วค่ะ บางครั้งมองออกได้เดี๋ยวนั้น แต่บางครั้งกลับมาบ้านก่อนแล้วจึึงคิดได้ เลยเข้าใจเลยว่า ที่แสดงออกไปนั้น เป็นอารมณ์ล้วนๆเป็นส่วนมาก ไม่มีความรู้สึกเมตตา หวังดีต่อนักศึกษาเลยในแว้บแรก (ถึงทำให้หงุดหงิด แล้วพูดจากับศิษย์ไม่ดี) พอคิดได้ทีหลังตัวเองก็เริ่มรู้สึกผิดไงคะ แล้วทีนี้ก็เลยเข้าข้างตัวเองว่าเป็นเพราะหวังดีต่อศิษย์ต่างหากล่ะถึงพูดไปอย่างนั้น ^_^

อันนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัว จากที่มองดูตัวเองนะคะ อาจารย์หลายท่านก็หวังดีต่อศิษย์จริงๆ แต่ลักษณะการแสดงออกอาจแตกต่างกันไปค่ะ

สภาพจิตใจของคนปัจจุบันค่อนข้างเปราะบางค่ะ การที่เราคิดว่าสมัยเรายังทนได้เลย ก็คงไม่น่าจะได้นะคะ ถึงจะหงุดหงิดใส่บ้างเล็กๆน้อยๆ ก็เป็นเรื่องปกติค่ะ แต่อย่าให้ถึงขนาดหลุดปากพูดจาอะไรไม่ดีออกไปให้อีกฝ่ายต้องเจ็บช้ำน้ำใจน่าจะดีกว่าค่ะ