ไม่ระบุ
เจริญพรคุณโยมอาจารย์วิรัตน์และท่านผู้อ่านทุกท่าน
- ได้ยินคำนี้แล้วใจหายตามไปด้วย
- ที่ใจหายเพราะคิดเทียบเคียงตอนบวชใหม่ ๆ พอเพื่อนพระด้วยกันลาสิกขาบท(สึก)ไปใจแป้วสักพักหนึ่งเลยทีเดียว
- จนปัจจุบัน ๒๙ ปีบางท่านเป็นคนหนองบัวด้วยกันแท้ ๆ ยังไม่ได้พบเจอกันเลยก็มี
- ได้ทราบข่าวคราวจากบางท่านว่าตอนนี้มีบุตรเขยก็มี มีสะใภ้แล้วก็มี เรียกว่าเป็นพ่อใหญ่ เป็นคุณตา เป็นปู่กันแล้วหนอเพื่อนเรา
- ความรู้สึกอย่างนี้เป็นไปสักพักหนึ่ง เดี่ยวก็ปรับตัวได้ หรือลืมเลือนไปเลย อันที่จริงยังไม่ลืมหรอก แต่ส่วนมากเขาจะลืมพระเสียมากกว่า ก่อนสึกก็มักจะบอกว่า ไม่ลืมแน่วัดวาอาราม หลวงพี่เราอยู่ด้วยกันมาจะลืมได้อย่างไรพูดไว้ประมาณนี้แหละ
- ส่วนมากคนที่พูดอย่างนี้มักจะเป็นคนขี้ลืมเนาะไม่รู้เป็นอย่างไร(คล้ายเพลงของใครไม่ทราบ)
- กลับไปเป็นประชาชนเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา แต่เป็นประชาชนที่มีคุณภาพทำงานให้สังคมได้อย่างอิสระอย่างที่ตั้งใจ
- ขอให้อาจารย์มีกำลังใจและเป็นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงาแก่ศิษย์และน้อง ๆ รวมทั้งชุมชนบ้านนอกในเมืองร่วมสร้างสรรค์ปัญญาแก่ผู้คนอย่างเข้มแข็งต่อ ๆ ไป.
ขอเจริญพร
พระมหาแล ขำสุข(อาสโย)