นอกจากที่ท่านสมอลแมนว่าแล้ว ที่ยากที่สุดคือ "สันดาน" คน ที่แก้ยาก

ถ้าชอบเอาเปรียบเพื่อน งานตัวเองชอบโยนให้คนอื่น หนีราชการออกไปนอกสำนักงานปล่อยให้เพื่อนทำงาน

ยังงี้เคลียร์ยังไงก็ไม่จบ

ผมเป็นอจ. ๒ ปีแรกโชคดีมาก ลูกน้องรักกันช่วยกันทำงาน เราก็มีเวลาคิดสร้างโน่นทำนี่ ๒ ปีหลังเจอแจ๊คพอต อัยการไม่มีปัญหา มีที่ธุรการแต่งานก็ยังก้าวหน้าไปได้ แต่หงุดหงิดใจที่มีคนช่างฟ้อง ยุแยงตะแคงรั่ว กินแรงคนอื่น แต่อยากได้สองขั้น เลยจับสลับงานให้ห่างกันจะได้ไม่ต้องทะเลาะกัน และให้คู่แค้นฝ่ายหนึ่งมารับงานแทน การส่งมอบสำนวนในความรับผิดชอบต้องมีรายละเอียดสำนวนไหนอยู่ระหว่างทำอะไร คราวนี้เห็นความเละเทะ ไม่ลงวันนัดในบัญชีนัดฟังคำพิพากษา อัยการก็ไม่รู้ คดีขาดอายุความอุทธรณ์ฎีกา รื้อกันพักใหญ่ ทำให้งานเข้าระบบ หายใจโล่งไปอีกเปลาะหนึ่ง

เรื่องนี้เป็นศิลปะในการบริหารคน เพราะคนมีชีวิตใช้แต่ทฤษฎีไม่ได้ บางทีที่เขาเป็นแบบนี้เพราะเขาขาดความอบอุ่น ลึกๆแล้วเขาหย่าขาดกับสามี เขาเป็นคนเลี้ยงลูก ลูกไม่ได้ดังใจ มันลามไปเสียทุกเรื่อง แต่ตอนนี้เขาหน้าตายิ้มแย้แจ่มใส ดีขึ้นเยอะแล้วครับ