อ่านนิทานแล้ว ฉุกคิดได้เลยครับมหา คนละเรื่องเดียวกันนะครับ

ความจริงคนเราไม่เคยเห็นหน้าตาตัวเองเลยจริง ๆ ว่าเป็นยังไง

เราอาศัยแสงกระทบกับใบหน้าของเรา ไปกระทบกับพื้นผิวของกระจก

แล้วสะท้อนกลับเข้ามาที่นัยตาของเรา จากนั้นระบบประสาทก็ส่งกระแสไฟฟ้าไปยังสมอง

ให้สมองแปลสัญญาณว่าสิ่งที่เข้ามาคือภาพของอะไร มี รูป สี สัณฐานยังไง

เราจึงเกิด "สัญญา" ว่านี่ คือ หน้าตาของเรา อ้วน ผอม ขาว ดำ สวย หล่อ ขี้แหล่

แล้วเราก็พยายามรักษาให้มันคงอยู่กับเราแบบที่คิดว่าจะให้มันสวยงามกับเราไปตลอด

บางคนถึงขนาดไปทำศัลยกรรม (กรรมจริง ๆ) บางคนหาเครื่องสำอางมาใช้

เพื่อให้สิ่งที่สมองแปลภาพอออกมา อยู่กับตัวเองไปนานที่สุด

ทั้งที่ความจริงเราไม่แม้แต่เคยเห็นใบหน้าจริง ๆ ของเราเลย