สาธุ..เจษ..เด็กบ้านนา..

ถูกต้องที่เจษมองว่าไม่ใช่การเล่นละคร..เพราะนั่นคือการมองแล้วเราบัญญัติกันขึ้นมาว่าอย่างนั้นอย่างนี้ก็เท่านั้น

สิ่งเดียวกันแต่ทำไมสองคนจึงมองไม่เหมือนกัน

แต่สุดท้ายเมื่อเจอของจริงแท้มันคืออันเดียวกัน..

บางครั้งการมองให้ไกลเกินไปเราอาจจะค้นหาตัวตนที่แท้ของเราไม่พบหรือพบแต่นานหน่อย..

หลวงมองชีวิตแบบง่ายๆว่าเราจะทำอะไร ณ เวลานี้..

อยู่ฝรั่งเศสคงรู้จักกับชีวิตมากขึ้นนะ..อย่าลืมหาตัวตนให้พบก็แล้วกันนะ..