- ผมต้องขอขอบคุณ ท่าน 1. ครูโย่ง หัวหน้า~ natadee , 2. ครู ป.1 , 3. สุ-มหาวิทยาลัยชีวิต ที่ไม่มีวันปิดทำการ และ 4. พี่นิด ...และอีกหลาย ๆ ท่านที่แวะมาอ่าน มากที่สุดเลยนะครับ
- ผมรู้สึกประทับในจิตตนเอง เลยครับว่า ...
- ความเป็นห่วง อยากให้ ครูเกษตรอาชีวะ คนนี้ ได้ข้อมูลดี ๆ เกี่ยวกับ "ย่านาง" ....
- เมื่อไปนำเสนอ จะได้ไม่อายเขา
- เผื่อเขาซัก จะได้ตอบได้ ฯลฯ
- ผมอบอุ่นมาก ๆ ครับ
- เป็นประโยชน์ อย่างนั้น จริง ๆ ด้วยครับ สำหรับเด็กที่เรียนในเมืองมาก่อน อย่างผม ซึ่งไม่เคยมีชีวิตในชนบทมาก่อน
- เพียงแต่ ชะตาชีวิต ลิขิตให้มาเป็น ครูเกษตรอาชีวะฯ ในป่าดงดอน เท่านั้นเอง....
- ผมมาพบเจอกับความซื่อ ๆ ของเด็ก ปวส. เด็กอาชีวะ สอบตกแล้ว ตกอีก ยากจน สะพายกระติกข้าวเหนียวมาเรียน
- มีปมด้อย อาย ไม่กล้าบอกตรง ๆ ปล่อยให้ครูเข้าถึงเอง
- เข้าถึงไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร เจียมตนแบบคนอาภัพฯ
- จบแล้ว พอกลับมางานคืนสู่เหย้า ยามเมามา ก็ตะโกนว่า...
- " กูจบเพราะครูฯ "
- เด็กชอบผมตรงที่ ผมตรงไปตรงมา ไม่เสแสร้ง ไม่ใช่เพราะผมเรียนเก่ง ฯลฯ
- ผมพูดเสมอว่า...
- ไม่มีเด็กเส้น ในชีวิตครู
- และ จงทำดี เพื่อความดี เถิดคนดี ...
- ขอผมได้ตอบแทนน้ำใจ ไมตรี คุณความดี ของพวกเรา
- ด้วยสาระที่จะเขียนบันทึก ต่อ ๆ ไป เถิดนะครับ
- ขอขอบพระคุณ "รางวัล ..... "
- รางวัลนี้ เป็นที่สุดนะครับ
- จะเก็บมันไว้ตลอดไปครับ
- ด้วยความจริงใจครับ
- ( ปล. ยาวจัง ... ฮิ ๆ ๆ )