สว้สดีค่ะคุณศิลา

มาทักทายและอนุโมทนากับการได้ไปปฏิบัติธรรมค่ะ

คนไม่มีรากเองได้อ่านและได้ยินพี่ ๆ หลายท่านผู้ถึง "รู้ทุกข์จึงเห็นธรรม" แต่ไม่ค่อยได้ใส่ใจ เพราะจะว่าไป...ยังไม่เคยผ่านความทุกข์เท่าใดนัก เพราะโชคดีที่เกิดในครอบครัวที่ค่อนข้างสมบูรณ์และมีความสุข เป็นครอบครัวคนจีนที่เน้นการไหว้เจ้า ไหว้พระในบ้าน และโชคดีที่มีแม่ซึ่งอยู่ในสองวัฒนธรรมคือจีนและวัฒนธรรมของคนเหนือ จึงได้มีโอกาสไปวัด ใส่บาตรบ้างค่ะ

มาเริ่มทุกข์แรง ๆ ก็เมื่อแม่จากไปในปี 2548 ค่ะ โลกมันหมุนกลับตีลังกา ไม่ทันเตรียมตัวเตรียมใจ ทุกข์เสียจนไม่กินไม่นอน ไม่พูดกับใครไปเลยกว่าสัปดาห์ค่ะ

บังเอิญมีกัลยาณมิตรคอยดูแล หาหนังสือธรรมะดี ๆ และยังได้รับความเมตตาจากผู้ใหญ่ ท่านสอนให้นั่งสมาธิ เพราะไปถามท่านว่า...ทำอย่างไรจึงจะรู้ว่าแม่อยู่ดีมีสุขหรือไม่อย่างไร อยากทำบุญให้ท่านมาก ๆ ...การนั่งสมาธิก็ไม่มีครูบาอาจารย์ แต่ใช้การอ่านหนังสือค่ะ ทำผิดมาตลอดเลยค่ะ...เอ...เล่ายาวจังค่ะ ก็เพื่อที่จะบอกว่า....

ความทุกข์ นั้น คือ อริยทรัพย์ ...

มีความสุขสงบและได้ทำสิ่งที่ตั้งใจ อนุโมทนากับกุศลจิตที่คุณศิลาตั้งใจทำเพื่อคุณแม่ค่ะ

(^___^)