อ่านแล้วนึกถึงหญิงชราท่านหนึ่งค่ะ

ท่านแทบไม่มีโอกาสไปวัด ไม่มีโอกาสได้ศึกษาธรรม นั่งๆนอน รอวันละสังขารอยู่กับบ้านไปวันๆ

ลูกๆก็ไม่หาโอกาสให้บุพการีมีโอกาสพบธรรม ด้วยเหตุผลที่ว่า อายุมากแล้ว จะเข้าใจอะไรได้

ลูกชายปฏิบัติต่อแม่อย่างดี อาบน้ำให้ แต่งตัวให้ เพราะคิดว่านั่นคือการแสดงออกถึงความกตัญญู แต่ไม่หาโอกาสให้แม่ได้มีธรรมในใจ

เหมือนคาถาในบันทึกนี้เลยค่ะ