ก้าวเดินออกไปจากบ้านหลังเล็ก...

เดินออกไปอีกสักหน่อย...เลยผ่านต้นมะม่วงที่ให้ร่มเงาหน้าบ้าน

แหงนขึ้นมองท้องฟ้า...ตามความคุ้น กับการได้ทักทายเพื่อนแห่งธรรม"ชาติ"...

ท้องฟ้าวันนี้...ดูเหมือนคล้ายวันเก่าก่อน...แต่ในความคล้ายหากกลับไม่คล้าย...แต่ในใจฉันนั้น...ก็ยังมองไม่คล้าย เพราะในใจฉันนั้นหากยิ่งมองก็ยิ่งเห็นความงดงาม...

ความงดงามในความที่ปรากฏต่อชีวิต

ความที่ว่าลบ ความที่ว่าบวก...ต่างหลอมเป็นหนึ่งเดียว คือ ต่างเป็นเพียงความปรากฏ...ที่ปรากฏให้ฉันได้รู้ ได้ตื่น และได้เบิกบาน...

...........................

ขอน้อมนำ...ความที่ปรากฏแห่งภายใน

นมัสการพระอาจารย์เจ้าค่ะ...

สาธุ...สาธุ...สาธุ