สวัสดีค่ะพี่ สุ ขอบคุณถ้อยคำที่แสนอบอุ่น และเติมเต็มในบันทึกเรื่องนี้
- ที่ครูใจดีเขียนบันทึกเรื่องนี้ เพราะครั้งหนึ่งเคยตั้งหน้าตั้งตาทำงาน มากเกินขอบเขต และเกินกำลังของตัวเอง เบียดบังเวลาที่จะพูดคุยและทำกิจกรรมกับครอบครัวไปกับการทำงาน ด้วยการหอบงานมาทำที่บ้าน จนดึกดื่น... เป็นงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายเพิ่มจากการสอนหนังสือ... คืองานการเงิน งานแผนงานและสารสนเทศ งานประกันคุณภาพ ซึ่งไม่มีเวลาทำในช่วงที่อยู่โรงเรียน เพราะมีชั่วโมงสอนมาก... บางคืนกรอกข้อมูลนักเรียนเพื่อส่ง สพท. จนเกือบสว่าง สุขภาพก็ทรุดโทรม...(แก่เกินวัย..ฮิ ฮิ)
- แต่งานของครูใจดี... ที่ทำตั้งหน้าตั้งตาทำนั้น ไม่ใช่อาชีพเสริม ไม่ได้เงินเพิ่มหรอกนะคะ เป็นคนจริงจังกับงาน อยากให้งานเสร็จและงานนั้นต้องสมบูรณ์ที่สุด.... ถ้าไม่เสร็จ ไม่ดี องค์กรจะเสียหาย... สุดท้ายคิดได้ว่า โรงเรียนไม่ใช่อยู่ได้เพราะเราคนเดียว ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์ไปทุกเรื่อง.... ต้องรู้จักพัก รู้จักผ่อนคลาย ไม่ใช่เราคนเดียวที่ทำไม่เสร็จทันเวลา คนอื่นเขาไม่เสร็จก็เยอะ....สุดท้าย สพท. ก็ขยายเวลาการส่งงาน
- ไม่ใช่ว่า...พอเขาขยายเวลา แล้วจะหย่อนยานหรือเพิกเฉยนะ ก็ยังคงทำหน้าที่เหมือนเดิม แต่แยกแยะเวลา... ให้เวลากับคนข้างๆ กายมากขึ้น ก่อนที่จะสายเกินไป อย่างที่เขยนไว้ในบันทึกนั้นแหละค่ะ
- ขอบคุณพี่สาวคนไกลบ้าน มากๆ ค่ะ
- ด้วยความคิดถึง