สวัสดค่ะคุณครูดอกเตอร์ชิว

          เช้านี้มารายงานค่ะ

นักเรียน :  คุณครูครับปากผมเปื่อย

ครูเหมียว : อ้าว...แล้วไปทำไงมาล่ะค่ะ

นักเรียน : น้องผมกระโดดงับครับ

ครูเหมียว : (อุ๊...น้องหรือว่าอะไรแน่ กระโดดงับยังไงเนี๊ยะ..สงสัย) กระโดดงับยังไงเหรอคะ

นักเรียน : ผมเอาปากไปพูดกับน้องที่บ้าน น้องผมกระโดดงับปากผมครับ น้ำลายเลอะเต็มเลยครับครู

ครูเหมียว : อ้าว  ...ซะงั้น  แล้วปากนี่ล่ะค่ะ

นักเรียน : แม่ไปซื้อกระดาษมาใหม่ ผมพับปากอันใหม่ และพับให้น้องด้วยครับ

ครูเหมียว : แด้ว...ๆๆๆ นึกว่าปากจริงเปื่อย ที่แท้ก็ปากสำรองท่องอาขยานนั่นเอง อิ อิ อิ

 เป็นอันว่าปากของคุณครูดอกเตอร์เข้าสู่ผู้ปกครองไปแล้วนะคะ  ทำกันทั้งบ้านว่างั้น  ดีใจไหมคะ ดีใจ ดีใจค่ะ

                     ....... น้องโฟล็คโดนงับปาก.....

ขอบคุณคุณครูดอกเตอร์ชิวอีกครั้งค่ะ

ระลึกถึงเสมอค่ะ...พี่เหมียว