จิตวิญญาณของความเป็นครูสำคัญจริงๆ ค่ะ  แต่ความเป็นจริงแล้วในสถาบันอุดมศึกษานั้น จะมีครู (อาจารย์) สักกี่คนที่ทุ่มเทเสียสละ ใส่ใจ คอยแนะนำ ตักเตือนนักศึกษาบ้างคะ... ส่วนใหญ่จะมองว่านักศึกษาโตแล้ว ใส่ใจเพียงแต่ในชั้นเรียน  ออกนอกชั้นเรียนแล้วก็หมดภาระของครู ... คิดแล้วก็น่าเป็นห่วงค่ะ ...อุดมศึกษาคงต้องสร้างความสัมพันธ์ระหว่างครูกับศิษย์ให้มากขึ้น  ชวนลูกศิษย์พูดคุย  ชวนลูกศิษย์ช่วยงานกันบ้างนะคะ  ทำให้ลูกศิษย์คิดว่าเขาสำคัญ  ทำให้เขาตระหนักถึงคุณค่าของการเป็นนักศึกษา ...

บางคนอยู่บ้านขาดความอบอุ่น  พ่อแม่ก็ไม่มีเวลาให้ ต่างคนต่างทำงาน  บางครั้งสิ่งหลอกล่อจากสภาพแวดล้อมภายนอกมันมากมายเกินห้ามใจ ...สภาพแวดล้อมในสถาบันจึงเหมือนเป็นที่พึ่งทางใจ  ที่จะดึงคุณธรรมจริยธรรมในตัวนิสิตนักศึกษากลับคืนมาได้   ได้เพื่อนดีก็ดีไป  ได้ครูดีก็ดีไป ... ฝ่ายกิจการนิสิตนักศึกษาคงต้องทำงานหนักหน่อย  สถาบันอาจทำโครงการสำรวจพฤติกรรมนิสิตนักศึกษา แบบโครงการ Child Watch ของสถาบันรามจิตติ ที่ อ.ดร. อมรวิทย์ นาครทรรพ ได้นำเสนอไว้ในการประชุมเพื่อหาทางออกของวิกฤตปัญหาก็ดีนะคะ  สถาบันจะได้รับรู้สภาพปัญหาและความรุนแรงของปัญหาภายในสถาบันตน และคิดหาทางป้องกัน/แก้ไขได้ตรงประเด็นมากยิ่งขึ้น