การจัดการศึกษาเพื่อให้เกิดความคิดวิจารณ์นั้น โดยส่วนตัวคิดว่าไม่ใช่เพียงแต่การจัดการศึกษาในระดับอุดมศึกษาเท่านั้น เพราะถ้ารากฐานที่เด็กคนนั้นสั่งสมมาขาดการพัฒนาการปลูกฝังให้เขามีความคิดอ่าน ตั้งแต่เด็ก ในสภาพแวดล้อมของครอบครัว บริบทสังคม วัฒนธรรมของคนไทย และการจัดการเรียนการสอนระดับอนุบาลขึ้นไป จะส่งผลต่อความคิดวิจารณญาณที่จะเกิดขึ้นในตัวเด็กในภายภาคหน้า

นอกจากนี้เห็นด้วยกับอ.รุ้งลาวัลย์ นะค่ะว่าสามารถปลูกฝัง...ได้ตั้งแต่วัยเด็กค่ะ แต่ขอแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมว่า นอกจากที่โรงเรียนจะปลูกฝังทักษะการคิดวิเคราะห์แล้วนั้น ผู้ปกครองมีส่วนสำคัญอย่างมาก ในการที่จะส่งเสริมทักษะการคิด การแก้ปัญหาในชีวิตประจำวันของเขา เช่น ในเด็กอนุบาล เมื่อ พ่อแม่เล่านิทาน ให้ฟัง หลังจากที่เล่าจบ เราสามารถซักถามเด็กได้ว่า ถ้าเขาอยู่ในสถานการณ์นี้เขาจะทำอย่างไร เขาคิดอย่างไรกับตัวละคร คำถามที่ว่า "อะไร ทำไม อย่างไร " สิ่งเหล่านี้จะเป็นคำถามที่จุดประกายความคิด ให้เด็กเริ่มคิดเรื่องที่ง่ายๆใกล้ตัวตั้งแต่เด็กให้แฝงอยู่ในชีวิตประจำวันของเด็ก และเมื่อเด็กก้าวเข้ามาในโรงเรียนระดับประถม มัธยม การจัดการเรียนการสอนที่ส่งเสริมให้มีความคิดวิจารณญาณ ก็ยังคงมีอยู่อย่างต่อเนื่อง โดยการสอนจากการอภิปราย การแก้ปัญหาโจทย์สถานการณ์ตามวิธีการทางวิทยาศาสตร์ ฯลฯ สิ่งเหล่านี้จะช่วยเติมเต็มให้เด็กมีความคิดวิจารณญาณ เมื่อเข้ามาในสถาบันอุดมศึกษา อาจารย์ก็จะอบรม บ่มเพาะนิสิตนักศึกษาให้เขามีทักษะการคิดวิจารณญาณ ทักษะการคิดที่เขาได้รับการปลูกฝัง ตั้งแต่เด็กและต่อเนื่องมาตลอด

เช่นนี้แล้ว ประเทศชาติเราก็น่าจะได้คนที่มีความคิด วิจารณญาณ รู้จักเลือกข้อมูลในการอ่าน เลือกที่จะสกัดข้อมูลไตร่ตรองข้อมูล ก่อนที่จะกระทำการสิ่งใดๆด้วยความมีคุณธรรมประจำใจประกอบความคิดอย่างมีวิจารณญาณ.