มันก็ขึดแต๊ๆครับ....

ลุงหนานเมาหัวกับหมู่ฮู้นักล้ำไป...บางคนมาจากที่อื่นแล้วถือว่าตั๋วเก่าเก่งด้านวิชาการกว่าคนเจียงใหม่...ถือว่าตั๋วเก่าอยู่ในระดับอุดมศึกษา...เลยหันว่าตุงเป๋นเครื่องประดับประดา...มันฮู้บ่แต๊...เรื่องนี้ลุงหนานอยู่สภาวัฒนธรรมจังหวัดเจียงใหม่เกยอู้กั๋นป๋ากฉีกถึงหูมันก็ยังเยียะกั๋นอยู่...เพราะหมู่เขาถือว่าต้องเอาตุงมาแขวนหื้อมันงาม..บ่ฮู้จักที่ต่ำที่สูง...มันเอาวัฒนธรรมซึ่งเป๋นมรดกของบรรพบุรุษมาขายเลี้ยงร่างเน่าไปวันๆ...แม้แต่งานศพของพ่อครูเก่งคนนึ่งของล้านนาเขาก็ยังเอาก๋ารรำหน้าไฟอะหยังบ่ฮู้มารำซึ่งเป๋นของรำหน้าไฟระดับเจ้าเมืองครับ..

เฮาจะสังเกตว่าคนที่เอาเรื่องผิดๆมาไจ๊จะมีผลประโยชน์แอบแฝงบ่ว่าทางก๋ารค้าของตั๋วเก่า...ผลประโยชน์ของคนใกล้ชิด..ส่วนหน่วยงานทางราขก๋ารหัวหน้างานมันก็บ่ฮู้เรื่องล้านนาหลับหูหลับต๋าปล่อยลูกน้องแป๋งขึดที่ทำงาน..เขาคงนึกว่ามันงามนักแกก้า....คนเมืองเหนือเฮามันอ่อนบ่ว่าหยังไผเหมือนคนภาคใต้ที่เข้มแข็งวัฒนธรรมจึงคงอยู่และเกิดเหตุก๋ารณ์ที่เฮาหันอยู่ในเวลานี้ครับ...

คนเหนือเฮาต้องเข็มแข็ง..ฮู้ลึกเรื่องวัฒนธรรมบ่เอาวัฒนธรรมไปขายคนอื่นจึงมาแอ่วผ่อสิ่งที่ถูกต้อง...

ยินดีนักๆที่เข้ามาแลกเปลี่ยนและถามเปิดช่องหื้อลุงหนานได้อู้...

ด้วยความปรารถนาดีจากลุงหนาน..พรหมมา