สวัสดีครับ

อ่านแล้วคิดถึงวันวานเลยครับ

เมื่อเกือบสิบปีที่แล้วชีวิตผมวนเวียนอยู่แถวนั้น

เคยไปนอนที่บ้านหนองเต่า (บ้านพ่อหลวงจอนิ) คร้ังละหลายวัน

มีมิตรสหายที่ห้วยอีค่าง ห้วยข้าวลีบ หนองมณฑา ฯลฯ

ว่าแต่ว่าหมู่บ้านที่ไปนี่คือที่ไหนครับ

...

ที่ถามว่า "ทำไมจบการศึกษาแล้วไม่สามารถหางานทำในภูมิลำเนาได้ เด็กเรียนอะไร หรือ ระบบการศึกษาให้เด็กเรียนอะไร..."

ผมคิดอย่างนี้ครับ

(๑) การศึกษาเป็นปัจจัยหลักที่ผลักเด็กออกจากชุมชนท้องถิ่น ระบบการศึกษามีเนื้อหาซ่อนเร้นที่ปลูกฝังเจ้าไปในสำนึกได้จั๋งหนึบหลายเรื่อง เช่น ชอบความสบาย รังเกียจงานหนัก ความร่ำรวยเงินทองเป็นเป้าหมายชีวิต ฯลฯ

(๒) เด็กลูกหลานชาวไร่ชาวนา/เกษตรกร เมื่ออยู่ในระบบการศึกษานาน ๆ ย่อมถูกทำลายโอกาส/ศักยภาพ /การเรียนรู้ ที่จำเป็นสำหรับการประกอบอาชีพ ยิ่งเรียนสูงยิ่งกลับบ้านไปสืบทอดอาชีพครอบครัวไม่ได้ นอกจากนั้นการติดความสบาย ก็ยิ่งทำให้เขาใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวไม่มีความสุข เพราะความสุข=ความสะดวกสบาย

(๓) ลูกหลานชาวไร่ชาวนา ลูกหลานคนจนอยู่ในเมืองก็ใช่จะประสบความสำเร็จ โอกาส/ความสามารถในการแข่งขัน สู้ลูกคนชั้นกลางในเมืองไม่ได้ ดังเช่นผมเป็นต้น

(๔) โดยสรุปแล้ว พวกนี้เข้าข่าย "กลับไม่ได้ ไปไม่ถึง"

(๕) เคยฟังเพลงดาวมหาลัย ไหมครับ นั่นแหละสะท้อนการศึกษาไทยเลย