เราไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเพื่อนจะเปลี่ยนแปลงไปมากอย่างหน้าแปลกใจ.......

เเต่เป็นการดีเสียอีกที่เพื่อนเติบโต..จนไม่ใช่เด็กผู้หญิงขี้เเง เสียงดัง ที่เราจะห่วงอยู่เสมอ มื่อหายหน้า ไม่มาตะโกนเรียกน่าบ้านพัก...ริมรั้วบ้านป้าศรีเกต ในซอยสวนอ้อยหน้า ม.ราชภัฎสวนดุสิตที่เราเคยอาศัยซุกหัวนอน เพื่อเรียนหนังสือให้จบ เเละทำหน้าที่เรียนให้ดีที่สุด......เราจะหงุดหงิดทุกครั้งที่เพื่อนคนนี้หายหัวไปๆหลายๆวัน....คิดในใจเสมอว่าเออวะ...ก็ดี...ไม่มีคนสร้างความรำคาญให้ เพราะถ้ามาเมื่อไหร่ เธอจะโม้ อะไร ต่อมิอะไรไม่มีเบรค เเละที่สำคัญเสียงดังเป็นที่หนึ่ง.....เเละวันหนึ่งก็มาถึงเมื่อ...เพื่อนหายหน้าไป....ไม่กลับมาที่นั่นอีก และไม่กลับมาตะโกนเรียกอย่างเช่นที่เป็น............25 ปี เสียงเเจ๋นๆนั้นเราจำได้ก้องกังวาลในโสตประสาทเหมือนได้ยินเมื่อ ครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา...สภาพและบริบทเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง....นี่คือโลกที่เรากำหนดด้วย 2 มือเราเอง กำกับการเเสดงเอง ไม่ใช่พระเจ้าที่ไหน หรือมิใช่เทวดาปั้นเเต่งทั้งสิ้น ตัวเรากำหนดตัวเราเองให้เป็นไป เรามีเวลาอีกมากน้อยเท่าใดไม่มีใครรู้....เเต่ที่รู้อยู่เสมอคือมิตรภาพ...ที่มีให้เพื่อนเเละคนทั้งโลกตลอดไป