สวัสดีค่ะพี่ชาย
- อ่านแล้วมองเห็นภาพชีวิตในชนบทเลยค่ะ โดยเฉพาะครอบครัวที่ส่งลูกเรียนหนังสือ ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เงินมาจุนเจือครอบครัว (ดังคำโบราณที่ว่าปากกัด..เท้าถีบ)
- ขนมที่ขายส่วนมากจะทำจากแป้งข้าวเจ้า เพื่อให้กินอิ่มท้อง ต้องเพิ่มพลังในการทำงานค่ะ
- เส้นก๋วยเตี๋ยวก็ทำเอง วัตถุดิบหลายๆอย่างไม่ต้องซื้อ ลดต้นทุนได้มาก ของกินจึงมีราคาถูก ไม่เหมือนสมัยนี้ต้นทุนสูงต้องซื้อเกือบทุกอย่าง
- พอได้เวลา คนในหมู่บ้านรวมทั้งทำงานอยู่ในไร่ในนา ที่เป็นลูกค้าประจำ ก็ชะเง้อรอทานกันแล้ว
- เคยทานก๋วยเตี๋ยวผัดห่อละห้าสิบสตางค์ด้วยค่ะ
- ว่าแต่ในภาพวาด น้องสาวของพี่วิรัตน์คนไหนคะ เป็นลูกมือคุณแม่ด้วยหรือเปล่า
เห็นภาพวาดแล้ว นึกถึงอดีตเลยค่ะ
ที่บ้านน้องก็มีอาชีพเสริมค่ะ และเคยเป็นแม่ค้าขายขนมเหมือนกัน
ที่นี่ค่ะ