เห็นด้วยกับคุณเอก..และเชื่อเช่นนั้นค่ะ..."หลอมรวมชีวิตเป็นหนึ่งเดียว"....ที่เราทุกข์กันทุกวันนี้เพราะเราพยายามแยกส่วน...อย่างรู้ไม่เท่าทัน...ว่าชีวิตนั้นมีเพียงหนึ่งเดียว คือ ดวงจิต...แห่งตนเรา...
...
เคล็กลับอย่างหนึ่งที่กะปุ๋มใช้เสมอ..คือ ให้โอกาสตนเอง...ไม่พลาดที่จะเข้าไปสวมกอดเด็กน้อย..น้อย..เพราะดวงจิตเขานั้นบริสุทธิ์ยิ่งนัก...เสมือนเป็นยาที่วิเศษที่สามารถเยียวยา...ดวงจิตที่เหนื่อยล้าของผู้ใหญ่ได้ดีนักเชียว...
แวะมากำลังจะเข้านอนค่ะ...นาฬิกาชีวิตให้เวลานี้คือเวลาที่ต้องนอน..ด้วยความถนอม "ชีวิต"...ที่เราอาศัยร่างกายนี้อยู่ค่ะ...
(^_________^)
กะปุ๋ม