ท่านธรรมฐืตครับ

   บทนี้เพิ่งเคยพบ เป็นประโยชน์มากครับ

อตฺตนา  หิ  สุทนฺเตน  นาถํ  ลภติ  ทุลฺลภํ

ก็เพราะเหตุว่าตนที่ฝึกฝนความพร่องของตนแล้วเท่านั้นจึงนับว่าได้ที่พึ่ง(แก่ตนและคนอื่น)อย่างหาที่เปรียบมิได้.

       ขอบคุณครับ