ในความรู้สึกผมคิดว่าเห็นด้วย ว่าต้องปฏิบัติ การปฏิบัติเท่านั้น ที่จะทำให้เราได้พบกับธรรม

เหมือนการขับรถเช่นกัน ถามว่ายากหรือไม่? หากไม่ลงมือหัดขับรถ ย่อมจะขับไม่เป็นแน่

แต่เมื่อได้เริ่มขับครั้งแรกนั้น ไหนจะต้องเหยียบ/ปล่อยครัช เหยียบคันเร่ง เลี้ยงพวงมาลัย ค่อยเปลี่ยนเกียร์ให้สัมพันธ์กับความเร็ว ดูแล้ววุ่ยวายมาก แต่เมื่อขับไปเรื่องๆ จะพบว่าสามารถขับได้อย่างเป็นอัตโนมัติ แถมขับไปคุยไปก็ยังได้ด้วย

คิดว่าคงคล้ายกับการปฏิบัติธรรม ในเบื้องต้นดูเหมือนจะยุ่งยาก ต้องพยายามปฏิบัติ แต่เมื่อรู้แนวแล้ว การระลึกรู้ตัว เริ่มเป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติ รู้ผัสสะมากระทบ รู้ถึงสติที่เริ่มตามทัน แล้วปล่อยวางอารมณ์ (อุเบกขา) ไม่ปรุึงแต่งหรือสังขารต่อ กลับเห็นว่าเป็นเรื่องง่ายที่จะมีสติแล้วก็ปล่อยวาง รักษาอุเบกขา ง่ายกว่าที่จะปรุงแต่งจริงๆ