ทำไมบล็อกของแม่มดน้อยถึงมึแค่ 22 ม.ค.52ล่ะ นี่เดือนส.ค.แล้วนะ...ได้อ่านบล็อกตั้งแต่เริ่มมีบล็อก ปิ๊กบ้าน ธรรมะ เข็มทิศ และลืมไปหรือเปล่าฯ คุณเป็นคนจิตใจอ่อนไหวนะ บางครั้งไม่เป็นตัวของตัวเอง ต้องการกำลังใจ ถ้าเป็นกราฟก็ขึ้นๆลงๆ อย่าซีเรียสนะ ไม่ได้วิจารณ์ ขำขำ เพราะแม่มดย่อมมีคาถา เวทมนต์ เสกได้อย่างใจต้องการ แต่สงสัยเป็นแม่มดน้อยอาคมก็เลยยังไม่แก่กล้า(ฮิ ฮิ)แน่นอน มนุษย์อยู่ในสังคมย่อมถูกสภาพแวดล้อมกระทบ กระทั่ง กดดัน ฯลฯ อีกมาก ผู้ที่ชื่นชมเราอาจอยากได้ประโยชน์จากเรา ผู้ที่ตำหนิเราอาจเป็นเพราะเราดีกว่า แต่คุณย่อมรู้จักตัวคุณเองดีที่สุด อะไรที่เราทำดีมันก็คือดี อะไรไม่ดี มันก็ไม่ดี ทำผิดแล้วก็แก้ไข มันก็เท่านั้น จะย้อนเวลาก็หาไทม์แมชชีนไม่ได้ (ทำใจลุ่มๆไว้) ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบสำหรับทุกคำถาม ปล่อยๆไปบ้าง แม้แต่เรายังตอบคำถามตัวเองไม่ได้เลย นับประสาอะไร (สาธุ) ส่วนเรื่องของความรัก (จั๊กกะจี้) นั้น (ความเห็นส่วนตัว) ถ้าเราให้นิยามของความรักออกมาเป็นตัวอักษรได้ มันคงไม่ใช่มั้ง ตามหลักวิชาภาษาไทย ความรัก หรือ lovely เป็น adj. มันจับต้องไม่ได้นะ มันน่าจะเป็นเพียงความรู้สึก ที่รู้สึกได้จริงๆที่อกเบื้องซ้าย คุณลองนึกถึงคนสัก 2 คน คนหนึ่งเป็นเพื่อน อีกคนเป็นคนที่เรารัก(ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟน)ความรู้สึกมันแตกต่างกันนะ อย่างน้อยชีพจร ก็น่าจะเต็นไม่เท่ากัน(ถ้าไม่แตกต่างแสดงว่าคุณเป็นก้อนหิน)ความรู้สึกก็ไม่เหมือนกัน ยิ่งถ้าคุณเปรียบเทียบระหว่างมิตรกับศัตรูก็จะเห็นความแตกต่างชัดเจน เขียนมา(เอ้ย พิมพ์มา)เป็นคุ้งเป็นแคว ก็แค่จะบอกว่าร่างกายและจิตใจคุณเป็นเครื่องมือวัดซึ่งจะให้ผลลัพธ์ที่คุณรู้สึกได้จริงๆจงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของมัน แต่อย่าใช้เหตุผล(สมอง)คิดเพื่อให้ได้ผลลัพธ์อย่างที่คุณต้องการ เพราะมนุษย์ไม่ใช่ตราชั่งย่อมเข้าข้างตัวเองหรือแม้แต่ตำหนิตัวเอง ที่กล่าวมาทั้งหมดก็มิได้บังอาจจะสอนจะสั่งผู้ใด เพียงแค่เเชร์ไอเดีย เท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณ(เอ๊ะ ญาณ มัน น. ไหนหว่า ถ้าผิดขออภัยเพราะครูสอนมาดี แต่ลูกศิษย์ไม่เอาไหน)ผู้มีอายุต่ำกว่า 18 ปี ต้องได้รับคำแนะนำจากผู้ปกครอง ยินดีที่ได้สนทนาด้วย ...