น่าจะรวมพลพนักงานไปกันบ่อยๆนะครับ จะได้เป็นการแสดงความจริงใจ (ไปซ้ำบ้างในที่เดิม เพื่อช่วยเหลือเพิ่มเติมและประเมินผล)

พอผมดูแบบนี้ (จากภาพ) ยังกับคณะเจ้านายสมัยก่อน จัดขบวนพยุหยาตราไปเมืองขึ้นยังไงยังงั้นเลย นักเรียนต้องมาตั้งแถวใส่ผ้ากันเปื้อนรอรับด้วย โอ้ว...(ชีวิตจริงใส่กันไหมนี่)

แต่อ่านบทความก็เข้าใจได้ว่า เป็นจุดเริ่มต้นสำหรับการลงมือทำเรื่องดีๆ

แต่ก็ยังตะหงิดๆอยู่ดีครับ โดยรวมขอชื่นชมนะครับ เป็นกำลังใจให้ด้วย

ลองให้พนักงานไปสอนหนังสือเด็กๆ ด้วยสิครับ จะได้ให้ได้ลงมือทำกิจกรรมจริงๆ

ฝึกสลายตัวตนของพนักงานได้ด้วย จะได้ไปดูด้วยหนังสือ ที่เอาไปมอบให้

เด็กๆได้ใช้กันเต็มที่ไหม เค้าชอบหรือเปล่า แล้วการไปสอนเด็กของพนักงาน

ให้ถือเป็นวันทำงานได้ แบบนี้สนุกแน่ๆเลยครับ

แบบนี้พนักงานไทยพานิชย์ก็จะได้ทำจริงๆ นอกเหนือจากการบริจาคตำราด้วยนะครับ

แถมจะกระทบข้างในหัวใจพนักงานอีกด้วย และมันจะเริ่มเป็น Inside out ออกมาจากข้างใน

กระบวนการจิตอาสา การห่วงใยคนอื่น ต้องเริ่มจากข้างใน

เมือพี่เริ่มแล้ว ก็จะได้หนุนให้คนอื่นเกิดภาวะนั้นบ้าง สู้ๆ

ขออภัยด้วยนะครับ หากข้อคิดเห็นของผม อาจมีบางช่วงที่มันมันตรงไปตรงมาสักหน่อย