ที่ผมกลัวที่สุดคือหลุมดำครับ
ตอนนี้ก็มีหลุมดำที่สำคัญอยู่หลายหลุมแล้ว เช้น
- คำว่า KM ทำให้คนงงมากจนคิดอะไรไม่ออก
- ปลาทูหมื่นปี สับสนพอๆกัน มองเห็นคนเป็นปลาไปเลย
- สารพัด "คุณ" ใน KM ที่แยกแยะ จนขาดจากกัน ทั้งที่ควรบูรณาการเป็นคำเดียวกัน
- และ แม้แต่การให้คำจำกัดความที่สับสนของ Tacit Knowledge ว่าจะเอาออกมาให้คนอื่นดูได้โดยง่าย แค่มาเล่าสู่กันฟัง ก็ทำให้คนที่ไม่เคยขี่จักรยานสามารถขี่จักรยานล้อเดียวได้ทันที
- การทำKM เชิงสมมติ ไม่มีชีวิตจริงในนั้น ที่อย่างมากก็แค่ IM (information Management)
- การทำ KM แทนคนอื่น เหมือนทานอาหารแทนกัน คนอดอาหารก็ยังหิวเหมือนเดิม
- และโรคติด gotoknow นับถือ เป็นพระเจ้าที่จะบันดาลทุกอย่าง
- โรคเจ๊าะแจ๊ะศาสตร์ขึ้นสมอง คุยเรื่องที่มีสาระหน่อยก็บอกว่าเครียดไป
- โรคUKMบางแห่งเห็นงานบริหารสำคัญกว่างานวิชาการ และคิดว่างานบริหารจะแก้ปัญหาวิชาการได้ ทั้งๆที่ผู้บริหารบางคนที่รับผิดชอบเรื่องนี้ไม่ค่อยรู้เรื่องงานวิชาการ ก็เลยหนีมาเอาดีทางบริหาร แบบขายผ้าเอาหน้ารอด
- ฯลฯ
ผมคิดว่าถ้าเราไม่ก้าวข้ามหลุมดำเหล่านี้ งานที่เราทำก็จะติดกับอยู่กับเรื่องเดิมๆ
แล้วเราจะไปไหนกันหรือเปล่าครับ
เดี๋ยวผมจะลองหยั่งเชิงวัดกึ๋นดู ในบล็อกของผมครับครับ