ขอบคุณ ไออุ่น บีเวอร์ อ.ลูกหว้า

ที่ทนสู้กับบทบาทตรงนี้ ก็เพื่อจะเป็นแมวมอง ค้นหา มนุษย์พันธุ์ที่มีใจเพื่อสังคม ให้เป็นแรงใจใส่ใจกับปัญหาสังคมอย่างจริงจัง ถ้ามีคนที่คิดแต่เอาตัวรอด สังคมจะถูกลอยแพ ทอดทิ้ง จนเกิดความเสียหายอย่างที่เห็น

ทำอยู่ตรงนี้ ทำได้พบนักศึกษาแพทย์ พยาบาล ที่ยกทีมมานอนมาคุย แต่ก็ไม่ค่อยได้อะไร เพราะเด็กรุ่นใหม่จะคิดอะไรเข้าตัวเอง ไม่ค่อยคิดออกไปข้างนอกตัว

ไม่อยากฟังเรื่องหนักๆ เรื่องยากๆ ไม่อยากรับรู้ปัญหา ทำให้ได้เด็กพันธุ์สังคมน้อยมาก มีไม่ถึง 5 รายมั๊งตลอดเวลา30ปี ที่คอยเก็บไว้

ส่วนหนึ่งจะเป็นพันธมิตรทางวิชาการ ใช้เวลา 20 ปี ได้ทองเนื้อแท้ 6 คน แต่ถึงจะจำนวนน้อย กลับทรงพลังมาก มากจนบอกไม่ถูก แทบจะเนรมิตให้ทุกอย่างได้ถ้าร้องขอ บางก็ก็ไม่กล้าเพราะกลัวใจกลัวพลังที่เพื่อทุ่มเทให้

ที่ได้พลังไทยจากลุ่มต่างๆช้า น่าจะขึ้นอบู่กับวิธีการและกระบวนการด้วย ส่วนมากผมจะออกไปในรูปของวิทยากร บทบาทตรงนี้ไม่ได้ช่วยให้เราได้เพื่อนตาย มีแต่เพื่อนร่วมกิจกรรม

แต่พอมาเข้าบล็อก ผมเห็นเป็นโอกาสที่ปิ๊งเหมือนได้ตะเกียงวิเศษอาลาดิน..หรือ กระจกวิเศษ ..ของแม่มด ที่ตอบคำถามทุกอย่างไร กระจกวิเศษ บอกข้าเถิด ใครมีใจงามเลิศในปัฐพี..

เมื่อเช้านี้จึงเขียนความในใจถึงอาจารย์จันทรรัตน์ ขออนุญาตก๊อปปี้มาให้ชาวเราอ่านอีกครั้งหนึ่ง ดังในบันทึกหน้าต่อไป